Visverhalen
September 2011 De Ebro, Caspe
Hallo visvrienden,
De jaarlijkse visreis zit er weer op; ik ben gisteren teruggekomen van een uitmuntende visvakantie naar de Ebro. Na deze natte en gemiste zomer waren we er wel aan toe om even lekker te knallen in de Spaanse zon. Het zonnetje dat in Nederland ontbrak leek hier wel
verzameld; non stop 40 graden! Marcel, Jochem en ik gingen maandag goed voorbereid en
gepakt en gezakt op reis. Deze keer reden we niet in een ruk door om “gesloopt”aan te komen,maar namen in Toulouse een relaxte overnachting. De auto van Jochem met onze spullen stond veilig op het afgesloten parkeerterrein van het hotel .De volgende morgen na een goed ontbijt gingen we op pad. Na de Pyreneeën enzovoort kwamen we om een uur of 1 aan bij Hans en Margaret van Sierra Ebro., in het buitengebied van Caspe. Nadat we onze spullen hadden uitgeladen gingen we nog even met onze gids Jos wat stekken kijken; de zware meerval plug hengel om mee te trollen nam ik mee in de boot tijdens de omgeving verkennen. En zowaar, tussen de vele, vele hengels door leverde dit nog een snoekbaars op.
In de haven van Caspe konden we de volgende ochtend echt van start gaan.
Je zit op een schiereiland, genaamd el duque, echt hutje mutje. Bij de keuze van je stek ben je van anderen afhankelijk; en ja er zaten reeds gasten op de door ons gewenste plek. Het was er dus zeer druk, maar we wisten een goede stek te bemachtigen: ” het Elfenbos”: een stek onder water gelopen fruitboomgaard, nu een pluggenboomgaard geworden, : omdat het water laag stond was dit goed te zien. We hadden de tip gekregen niet meer 4 boilies aan de onderlijn te doen, maar slechts twee; uiteraard pakt de karper deze ook, maar dat vonden we niet erg: op woensdag leverde dit 5 mooie karpers van rond de 40 pond op!! Man, wat zijn die karpers sterk, da aanbeten zijn echt gigantisch, je weet eerst niet of je een karper of meerval aangeslagen hebt .Ze trekken je echt uit je schoenen; Marcel lag op een gegeven ogenblik op de grond, en ook ik gleed werkelijk van de steile stenen kant naar beneden; we hadden de stenen in de grond en daar nog een steen tegenaan om je voet op te zetten! Haken bogen recht, want de dril met een meervalhengel heb je niet als je een karper aanslaat; helemaal wild en dol zijn ze op de landingsmat. Wat ook goed werkte was de meegenomen “eel”; binnen een kwartier hing er een meerval aan. Ze deden het ook goed op een stuk vis, dus het kunstaas verder niet ingezet (maar is wel achtergebleven bij Hans van Sierra Ebro). Op da 3e dag waren Marcel en Jochem hun meerval aan het binnenhalen, die van 2,25 cm en was ik een karper aan het drillen toen ik nog een karper aansloeg, die los schoot doordat ik te laat over de schuine kant kwam gegleden. Direct volgde de volgende aanbeet van weer een veertig ponder en uiteindelijk had ik twee karpers op de mat, helemaal dol nog.
Ook op donderdag vingen we de meervallen; die dag vingen we ook weer 6 mooie….karpers. Wij zetten de vis terug, ongewogen en Jos vroeg “nu eens een vis te wegen, 39 pond, maar wij hadden dus al diverse zwaardere exemplaren losgelaten; van 40+
Ons clubje was meer succesvol als de buren, maar de ervaring van de afgelopen jaren werkte in ons voordeel.
Vrijdag een meerval van 125 cm (ze werden iets groter) en een van 130; ook nog een karper van 36 pond.
Zaterdag weer 4 karpers tussen de 30 en 40 pond; daar is het gewoon, hier lik je er toch je vingers bij af?! En toen uit het niets de klapper; Jochem had een revanche nodig van vorig jaar: nu was het er dan, een pracht van een meerval van…..2,25 cm.
De stemming zat er nu echt in; Dit was de goedmaker en het doel om hier te vissen.
De volgende dag, op zondag was ook succesvol: Ik had er een van 136 en van 137 en 180 cm en Marcel ging even een hengel halen, varend en had daarbij nog een bijzondere vangst: hij redde een hond van de verdrinkingsdood, doordat deze moe was en zich op de boomtakken had gehesen midden op de Ebro. Zijn baasje zat een heel eind verder te vissen en had niks in de gaten. Die goede daad werd beloond, door een lik van de dankbare hond en mooie vangsten: een karper van 32 pond; en meervallen van 130 en 137 voor Marcel.
Op maandag had Jochem een meter meerval en een karper van 30 pond en ik had ook een dertiger en een meter meerval. Dinsdag was mijn mooiste vangst: een meerval van 205/ ook nog twee van respectievelijk 140 en 128 cm. Jochem had drie karpers en een meerval van 120.
Woensdag was al weer de laatste visdag; we vissen steeds van 8-18 uur; Marcel was kampioen karper en had de meeste meervallen. Jochem kampioen met de grootste meerval. De vissen worden overwegend overdag gevangen en nachtvissen mag hier ook niet, hoewel het wel soms gedaan wordt ons opfrissen en lekker eten (en drinken). Tweemaal hebben we van Sierra Ebro een barbecue aangeboden gekregen. Het was hartstikke gezellig, lekker en leuk om ook met de andere Nederlandse gasten te praten. Uiteraard zaten er ook Polen, Roemenen en noem maar op; ook Oosterijkers, die 3x per jaar komen . Zij vissen vooral met kunstaas; Nu waren er paaiende alvers, verzameld onder de brug bij Caspe. Zij schijnen met een groot licht en we hebben gezien, dat er 4 a 5 meervallen dit wel een lekker en makkelijk maaltje vinden. De Roemenen schijnen de vis mee te nemen evenals de Polen. Echter hebben wij dit niet gezien. We ontmoetten ook wat Nederlanders, uit Schijndel, Rotterdam en Den Haag.
De smaak van meerval schijnt zeer goed te zijn , lekkerder dan die van paling!!!!!Toch is er geen haar op ons hoofd die bedenkt dat de vis niet terugzet wordt. Deze meervallen gaan zo voorzichtig om met het haakaas; ik heb een dvd tje gehad van Hans en Margaret, waarin je ziet dat meerval en karper gezamenlijk het aangeboden voer verorbert. De karper weet op dat moment gewoon, dat de meerval meer geïnteresseerd is in de geflavourde pellet.ff
De karpers hebben we overigens gevangen aan meervalhengels; je kunt het bijvangsten noemen. Wij zijn echter van mening dat het vissen zo niet saai wordt.
Dit alles is uiteindelijk te danken (of te verfoeien) aan de bouw van stuwmeren en de uitzet van o.a. meervallen en karpers (levend aas)door een Duitse natuurkundige, onverantwoord ten opzichte van inheemse vissen, maar heel goed voor de lokale bevolking, die hier zijn brood aan verdient. En beslist anders dan betaalwateren; het blijft een spel van wie even de slimste is. Welke plek kies je; hoe bied je je aas aan; en belangrijk welk materiaal heb je; te kleine of te grote haak, het maakt alle verschil: onze tip:haak 3/0 Hayabussa, dus geen 6/0; kevlar onderlijn van 50 cm en 80 kg trekkracht; 2 pellets halibut van Coppens bijvoorbeeld aan de hair; alles uitvaren op afstand van 90-120 mtr ; boei zetten en hengels zo’n 15 mtr uit elkaar en de steunen zeer diep in de grond steken, en vooral “blokken” bij een aanbeet, anders zitten ze zo in het Elfenbos en richt je niks meer uit met je 80 ponds gevlochten hoofdlijn.
Wij hebben een zeer succesvolle vistrip gehad: 20 meervallen en 30 grote karpers; daar kunnen we weer lekker op teren en over napraten.
Na een rustige, toch nog lange terugrit; deze keer met een overnachting net voor Parijs,in Vatan zijn we vrijdag de 16e weer veilig thuis gekomen, lekker bruin en opgewarmd, voldaan.
En die Jochem, die heeft zich gerevancheerd en gaat zo meteen in april lekker met vriendin
Marjo vissen bij………..Hans en Margaret van Sierra Ebro En nu: de 17e onze koppelkarperwedstrijd in Culemborg; ik droom van zo’n grote karper, maar dat zal er wel niet inzitten ben ik bang. Ik heb in elk geval maar een dikke trui en sokken mee en hoop dat de tent droog opgebouwd kan worden. Patatje en flesje port erbij, morgenochtend een lekker ontbijtje met eitje en We Zijn Weer In Holland! Ook gezellig toch!!
Hierbij nog wat mooie plaatjes uit Spanje: 17/09/2011 groetjes Theo
Vistrip 2010.
Hallo Visvrienden, september 2010
Helaas zit m’n vakantie er weer op! Zeven dagen vissen op de Ebro. In Caspe;
voor mij een ander gebied, veel drukker met meer dressuur. De door de gids beoogde plek werd voor onze neus in beslag genomen, dus moesten we een nieuwe voerplek aanmaken. Misschien ook niet helemaal de goede tijd; het seizoen is later en wij zijn juist vroeger dan anders?! Maar toch drie meervallen boven de twee meter is niet verkeerd.
Samen met vismaten Jochem en Marcel hebben we een relaxte tijd gehad, als je de taaie heen- en terugreis even negeert, blijft er een fijne visvakantie over; deze keer weliswaar met minder vangsten. Dat was een tegenvaller en dan worden de dagen uiteindelijk wat saai; we kwamen immers voor meerval en niet voor karpers! Het nadeel van een karperhengel erbij is dat je straklopers tegelijk hebt en dan in de knoei komt als je meervalhengel ook strak loopt en je in de boot moet duiken. Dus de karperhengel aan de kant gegooid en ons alleen op meerval gericht.
Mijn record is gesneuveld met twee centimeter, ik had een meerval van 205 cm staan en nu een meerval van 170 cm en een van ….., jawel 207 cm!!!! Marcel overtrof dit met een exemplaar van 211 cm.
Het was warm tot zeer warm weer met een pittige, welkome bries, echter zo verraderlijk; je verbrandt in no time en met de airco merk je niet, dat je snel een flinke kou oploopt
Jochem dacht nog een flinke meerval te vangen op de laatste dag; het bleek echter een vechtlustige karper te zijn. Toen kwamen er twee Tsjechen aan, streken vlak bij ons en wierpen hun hengels bijna op onze boeien, (tot Marcel ze een Tsjechische verwensing toeschreeuwde en ze iets verderop gingen met hun hengels, de Tsjechen wierpen vier hengels uit met een snoekbaars aan de haak, wat pellets erbij en ze vingen drie meervallen in een uur: wij balen zeg! Wij nop en zij dus wel. En toen waren de snoekbaarzen op en vertrokken ze weer net zo snel als ze kwamen. Het waren wel sportvissers, want ze zetten de meerval netjes terug en riepen onze hulp in toen er twee hengels tegelijk krom trokken. Zij namen een risico, want levend aas mag niet (op een paling, of stukje paling, in je bezit staat een bekeuring van 3600 euro) .Wij hebben niet met levende vis geaasd, maar je wordt toch wel in de verleiding gebracht om een snoekbaars aan de haak te doen. Zelfs een stuk dood aas aan de lijn te doen zou deze keer meer opgeleverd hebben!? De omstandigheden zijn veranderd en je kunt niet meer blind op pellets afgaan. Enfin, voor ons was het deze keer te laat, maar we zijn weer wijzer geworden en uiteindelijk toch tevreden met vier mooie meervallen, waarvan drie boven de 2 meter!!!!!!!! En we hadden het leuk met elkaar; prachtige faciliteiten, lekker eten, kortom een heerlijke vakantie. Hans en Margaret van Sierra Ebro hebben het goed voor elkaar en de service was meer dan prima!!!
Terug van een heerlijke vistrip!! Oktober 2009.
Met Danny en Marcel zijn we naar het plaatsje Goodland in Florida geweest; naar en met visgids captain Michel Kerklaan. We gingen voor de grouper, een woest uitziende vis, die zich niet in open zee, maar in en om wrakken schuilhoudt . Het vissen op grouper en tarpon is een ware uitdaging, en we hadden helaas veel losschieters. Bij de grouper krijg je maar een kans en als je maar iets fout doet is deze vis veel sterker en krijg je hem niet weg van het wrak. Ik voelde me nadat het de eerste aanbeten steeds fout ging echt niet blij. En toch maar weer proberen en uiteindelijk is er dan succes, een baby groupertje. Maar na een aantal dagen ving ik toch een grouper, een beest van 30 kilo, magnifiek hoor! Marcel slaagde er in een superGROUPER te verschalken van 100 kilo!!!!
Ook ving Marcel een record exemplaar Cobia, zo’n mooie en grote, een mirakel ! We zagen scholen met roggen en maanvissen en vingen allerlei soorten vis: blue runners, ladyfish, lane snappers, blacktips en hamerhaaitjes en jack travelli’s; we zagen en vingen jagende makrelen met vervaarlijke tanden en Danny kreeg er een prachtige verpleegsterhaai aan. Ook kreeg Danny op een gegeven moment een mooie, grote rog aan de haak. Na zeker anderhalf uur drillen knapte de lijn. Wat een werk, wat een sport. Je weet echter niet hoe het afloopt, zeker niet zoals wij toch met vrij licht materiaal, sportief de strijd aangaan.
Ik kreeg nog een prachtige black tip haai, mooi naast de boot gedrild. Een gigantisch beest van ruim 2,5 meter, maar deze schoot op dat moment los, dus onthaken hoefde niet meer wat ik niet erg vond. Wat ik wel heel naar vond was dat een geweldige tarpon na een fantastische jump precies op m’n lijn landde met als gevolg, dat de wartel naar de haaien was, net als de vis. Het had zo mooi kunnen zijn.
Van Michel hoorde ik, nadat we een mooie paling vingen, dat er opmerkelijk veel paling is dit jaar; niet van die donkere schokkers zoals hier, maar met een mooi bruin vel.
We hebben een heel fijne week gehad met een goede verzorging van Michel; we hebben prachtig weer gehad, redelijk tot goed gevangen, maar het is alweer voorbij. Terug naar het leven van alledag. En wat blijkt: het vissen op roofvis en karper is terug in eigen land echt los! Ook in de rivieren wordt goed gevangen, mits het maar even stroomt. Helaas hebben we dat niet zelf in de hand.
De roofblei doet het enorm goed en ook tijdens de laatste witviswedstrijd is op de kop heel goed gevangen. ’n Andere keer is het weer helemaal niks, zoals afgelopen zondag toen slechts een deelnemer ’n vis wist te verschalken; de rest geen stootje!!?
Het is niet voorspelbaar, maar Marcel en Danny gingen op suggestie van mij naar een plek waar ik zelf nog niet eens was geweest: resultaat 3 mooie snoeken, waarvan een boven de meter. Heerlijk toch. Of ze het doen of juist niet; een visser kan er altijd over praten, want je wilt jezelf steeds verbeteren en steeds weer die uitdaging aangaan. Hier nog wat mooie plaatjes o.a. van onze gids, die gewoon verder gaat ongelooflijke exemplaren uit het water en op de foto te krijgen. Als je ook zin hebt met Michel te gaan vissen moet je er vroeg bij zijn; wij raden je het beslist aan.
Groet Theo oktober 2009
Visreis Ebro 29-9 tot 10-10 2007.
Na een zomer van hard werken ben ik echt toe aan een ontspannende vakantie;
We hadden al bijtijds een najaarsvakantie afgesproken bij “Catfish Camp Caspe”.
De bestemming is een stuwmeer aan de rivier de Ebro nabij Caspe, Spanje.
Ik ben er al enkele keren eerder geweest en weet, dat je hier volop karpers kunt vangen en ook snoekbaars en black bass, maar mijn doel is een meerval ruim over de 2 meter om m’n record van vorig jaar(2.05) te verbeteren.
Na een lange, , maar erg vermoeiende rit van 18 uur komen we, gelukkig weer heelhuids aan, op zaterdagmiddag ; deze dag gebruiken we om de nodige voorbereidingen te treffen en gaan lekker uit eten, bij ’t ons reeds vertrouwde restaurant van Juan.
Deze keer bevind ik me in gezelschap van vismaat Marcel, zijn zoon en vismaat Danny en Nicky van Rixel. Jawel Nicky die jarenlang in de winkel heeft gewerkt en sinds kort bij SPRO op de loonlijst staat. Voor Nicky was deze bestemming nieuw.
Nicky en Danny waren volop karpers aan het vangen, en ik had de eerste dag alleen ’n losschieter, maar Marcel en ik vingen de tweede dag ieder een meerval. Daarna was het 4 dagen stil; op de karpers van Nicky en Danny na.
Het was heel mooi weer; en de zon brandde op je hoofd, hetgeen slaapverwekkend was. Om verveling tegen te gaan werden heel wat flauwekulletjes uitgehaald, zoals het losdraaien van de stoelleuning-knoppen terwijl een van ons in slaap was gesukkeld. Op een gegeven moment rinkelde ik met m’n topbellen; Danny en Nicky vlogen uit hun stoel op en vielen pardoes over elkaar heen. Gelachen hebben we !!!
Ik kan niet anders zeggen, dan dat we een heel leuk gezelschap hadden en de sfeer opperbest was; dat had ik nodig. Maar toch zou het fijn zijn om allemaal een meerval te vangen, enfin we hadden nog een paar dagen..vrijdag had Marcel 3 Meervallen en ik een; nou de jongens nog. Bij Nicky stonden er op een gegeven moment 3 hengels tegelijk krom, zoveel karpers. Na genoeg karpers gingen ook Nicky en Danny op meerval jacht.
Uiteindelijk hebben we in totaal 15 meervallen gevangen. En wat bijzonder leuk was is dat we de laatste visdag allemaal een meerval hebben gevangen.
Ik ben met de 4 meervallen, die ik gevangen heb niet over de 2 meter gegaan , maar bleef steken bij 1.96. Ik was er blij mee; het vele zitten en het drillen en binnenhalen van de laatste meerval vergde al weer te veel van m’n rug.
Danny was feitelijk de enige, die een 2+ meter had (2.03) en dus de grootste van deze trip. Gefeliciteerd! Nicky was bijzonder in zijn nopjes met de 4 meervallen die hij nog ving, naast de vele karpers, die hij al had. Ook Marcel was content met 4 meervallen.
De rit terug naar huis is erg lang en je bent zo gaar. Maar we hebben zo’n leuke vakantie gehad, dat ik er in elk geval weer een poosje tegen kan. En ik kan niet wachten op de evaluatie met foto’s en filmpje.. en vooral de verhalen, zoals de door ieder van ons weer op eigen wijze worden verteld.
Maart 2007
Ik ben terug van een geweldige trip naar Ecuador.
Dicht bij de grens met Peru en Colombia ligt een immens groot natuurreservaat, het Cuyabeno National Park and Wildlife Reserve. We wisten niet goed of er voldoende water zou staan om ons plan om over de Cuyabeno River te roeien uitvoerbaar zou zijn. Zo is bijvoorbeeld een trip met toeristen, die de 28 e wilden vertrekken niet doorgegaan, omdat er over 150 km geen drup regen was gevallen en de waterstand te laag was geworden, terwijl iets verderop, in de Aquarico River, waar wij waren net 3 dagen regen er voor gezorgd had , dat er hier goed te varen was.
Ook wij hebben problemen gehad de Quyabeno River te bevaren en moesten vaak de kano uit om deze over een versperring van takken te duwen en diverse keren moesten er hele boomstammen weggezaagd worden met ’n kettingzaag.
Enfin, zondag 4 februari kwamen Jeroen en ik aan in Quito om vervolgens door te vliegen naar Lago Agrio, alwaar de bus met onze helpers klaarstond; de bootdriver Jezu, de tolk Diego en de kok Raoul. Een native guide heb je nodig om überhaupt in dat gebied te mogen vissen.’n Native vangt arapaima’s met netten of speer; maar bij onze manier van vissen was veel bekijks.
De arapaima is een oervis, net als de steur en aligator gar en ongeveer de grootste zoetwatervis die bestaat; de plaatselijke bevolking noemt de arapaima peache (hoe je het schrijft weet ik niet). Het visgebied kent een upper-part, middle-part en lower-part. Onze bedoeling was naar het lower-part te gaan, maar werd ons verteld, dat daar een slechte waterstand was en er veel stropers actief waren, die met netten de arapaima’s wegvangen. Wij besloten dus ons plan aan te passen.
In de eerste acht dagen vingen we peacock bass, dogfish, triada’s en twee soorten piranha’s:de witte en roodkeel varianten. Jeroen ving zelfs een zoetwaterrog.
De arapaima houdt zich op in het bruingekleurde, maar toch heldere water van de lagunas, en naarmate er minder hoog water is, trekken de vissen naar de diepere rivieren toe, dus in de Quyabeno River met zijn black water. In de Amarico River is troebel water en daar zie je de arapaima niet. Toch zit de vis niet in alle lagunas, maar daar hadden we Lorenzo, de peache-specialist voor. Terug in het upper-part, waar maar zo’n 1,5 meter water stond lagen de arapaima’s tegen de rivier aan. Mijn bevinding is, dat als ze springen, de vis in een klein territorium blijft van ongeveer 5 vierkante meter. Dat betekent het aas recht voor z’n snufferd gooien, en hoewel dit wat tegenstrijdig lijkt bij deze schuwe vis werkte het wel. Van ’n geluid uit de boot werd de vis dermate gealarmeerd, dat deze niet meer aasde, maar z’n natuurlijke en verse prooi binnen bereik was wel o.k.
De eerste avond, terug in het upper-part, zagen we vis springen, maar viel er niets te vangen. De volgende ochtend, terwijl het nog donker was, werden de aasvissen voor ons gevangen (verdoofd door ‘n tik met ’n machete, terwijl ze langs de kant lagen te rusten) Bij de zonsopkomst begonnen de arapaima’s te springen, maar iets later op de ochtend om ongeveer half tien is het over en uit.
Jeroen zat met Diego in de kano en Lorenzo met mij; ingooien en in drie kwartier drie verspelen………….ja hoor. Lorenzo had de eerste aasvis gezet, waarbij hij de haak helemaal verstopt had in de vis met als resultaat binnen twee minuten een losschieter; de tweede haak heb ik zelf gezet en na 5 minuten een losschieter. Bij de derde aanbeet verloor ik een zware vis (geschat op minstens 70 kilo) door lijnbreuk. De kevlar onderlijn was geknapt.
Toen ben ik de onderlijn gaan vervangen door een staaldraadje, en vooral het vastsmelten was voor Lorenzo en Diego iets heel nieuws. Ingooien en binnen een kwartier was het weer raak en deze keer had ik een prachtig exemplaar van 60 kilo gevangen!!!!!!!!!!!!yes yes, hier was ik voor gekomen.
…………………Theo met geluksketting en z’n arapaima……………………
Vismaat Jeroen had met Diego vergeefs het water afgezocht , maar had wel mijn eerste mislukte pogingen en de lijnbreuk gezien en dus ook zijn onderlijn aangepast.
Nadat ik de vis kon pakken liet ik deze even uitrusten van z’n strijd, alvorens de haak te verwijderen; daarna zette Jeroen ‘m snel op de foto en liet ik ‘m weer gaan. Het is geen vis waar je te lang mee mag zeulen, dus we schatten de gewichten en lengte.
Vervolgens ging Jeroen met Lorenzo in de kano en ik met Diego. Jeroen wist eenzelfde exemplaar te vangen; ook zo’n 60 kilo arapaima. Missie geslaagd dus!!!!!
…………….Jeroen met een prachtige arapaima
Inmiddels was de activiteit over en gingen we terug naar het kamp waar Raoul ons weer verwende met eten en koffie; die man wist van bijna niets toch iets eetbaars te maken. Pannenkoeken als ontbijt; gebakken yuka wortel als gebakken aardappel of chips; zelfs kregen we een bord vol popcorn; we kwamen niets te kort. De kok,
Raoul is een goedgehumeurde baas van ongeveer 64 jaar oud en behalve dat hij ons van maaltijden voorzag, zat hij veel bij de indianenstammen waar wij langs kwamen. Hij wist bananen, wortels en dergelijke te bemachtigen. Wij zijn op zo’n acht verschillende plekjes geweest, alwaar er onderdak was in het quest house.
Je ziet zo veel en maakt zo veel mee wat zo’n reis bijzonder maakt; de mensen zijn bijzonder vriendelijk en behulpzaam en puur.
Ze zijn veel meer een met de natuur als wij zijn; natuurlijk zijn er in mijn ogen ook minder goede dingen: ik heb al genoemd de stropers, die vanuit Peru o.a. met netten hele stukken water verstoren en de vis daar wegkapen. Ook vertelden de gidsen me, dat er grote oeroude bomen, waar een klein soort aapjes in huisden soms moesten wijken,voor landbouw; dit betekende, dat deze kleine aapjes het mogelijk niet redden naar de volgende zelfde soort bomen. Op elke kilometer zag ik enkele van die hele grote bomen in het oerwoud en als je zo’n stuk verandert heeft dat zo z’n gevolgen. Op een dag had iemand enkele jonge amazones uit het nest gehaald; om tam te maken, dus niet voor de handel! Je maakt zoveel mee en ziet zoveel hetgeen ik als een voorrecht beschouw om mee te mogen maken. Ik heb veel respect voor deze mensen.
Zelfs toen ons verboden werd nog verder te vissen, maar daar over straks nog wat.
Tijdens de rustpauze gingen Jesu en Diego weer aasvissen bemachtigen en voeren we om half 5 terug naar de plek. Jeroen kreeg een losschieter en Lorenzo kanode recht over Jeroen zijn dobber in zijn ijver voor mij ook vis op te sporen. Ik gooide dus in de buurt van Jeroen in en het was raak. Weer een 60 er, die Lorenzo probeerde op de foto te zetten; eerst het toestel op z’n zij en toen ondersteboven, maakt het lukte toch enigszins.
Later op de avond wilde Lorenzo weer over Jeroen zijn visplek heen varen, maar toen kon ik het verhinderen door de peddel in de bodem te zetten; ik laste een verplichte rookpauze in( ik mis dan echt het feit dat ik geen spaans ken) en liet Lorenzo nog een tweede sigaretje roken om zo de vangkans van Jeroen niet weer te verpesten, maar helaas liet de vis zich niet meer zien. De volgende dag was Lorenzo wegens familieomstandigheden weg en kwam Luciano in zijn plaats.
Jeroen en ik besloten echter zonder gids verder te vissen en samen in de kano om beurten te vissen. Wij waren echt muisstil in onze bewegingen en dat kon je van de gids niet altijd zeggen. Jeroen verspeelde nog een 60 er, maar ving daarna de grootste van onze trip, een 70 kilo vis!!!!! Ook ik heb nog een 60 er gevangen en een paar losschieters gehad, waarbij waarschijnlijk een reus van geschat 90/100 kilo.
Maar na drie dagen was het gebeurd; we mochten niet meer vissen. Er was een dode vis gevonden met haak; de vis was in verre staat van ontbinding en half opgevreten door waarschijnlijk een kaaiman en was beslist niet van ons; maar we hadden te respecteren, dat op die plaats de lokale bevolking liever geen vissers zag.
Misschien waren ze verontwaardigd, dat de vis gebruikt werd om te vangen; dus voor een andere reden dan voorzien als voedsel .
Daarna was het arapaima vissen eigenlijk over; we wilden geen ruzie. We snapten hun beweegreden wel, en wij willen het vissen op deze mooie vis eigenlijk niet aanmoedigen, omdat de vis toch snel gestresst is. Wij hebben ons uiterst voorzichtig gedragen, maar dat is geen overlevingsgarantie voor de vis?!?! Voor mij persoonlijk zeg ik, geweldig dat ik deze vis heb mogen vangen, maar 1x is genoeg……..
Trouwens, ook al hadden we verder mogen vissen, de vangkansen gingen snel achteruit; steeds lagere waterstanden maakten dat de vis de rivier optrok; en daar lagen zoveel takken, wat verspelen betekent.
Tenslotte hebben we ’s avonds in het water bij Magic River lodge nog in het territorium gezeten van een grommende kaaiman van wel 4 meter lang. Een keer vloog mijn dobber weg en was er een dolfijn ermee vandoor, maar die liet hem al snel weer los.
Jeroen heeft nog een prachtige meerval gevangen in het middle-part op de Aquarico River,dat je bereikte na 12 uur varen vol hindernissen. Het was een yellowtail (?)meerval van ongeveer 35 kilo met een lengte van ongeveer 1.40 mtr; een gedrongen vis met een staart als van een haai; een aparte mooie en sterke vis.
Jeroen en ik hebben een mooie vakantie gehad, met goed resultaten; hoewel het soms afzien was met een temperatuur van 35-40 graden. We vonden beide 4 weken zo saampjes op elkaars lip best lang, vooral omdat we de laatste 2 weken niet meer op arapaima’s konden vissen, maar het was beslist de moeite waard!!!!!!!!!!!!!
Ik heb nog iets illegaals gedaan( levende have ingevoerd),want in mijn koffer bleek bij terugkomst een kakkerlak te zitten.
Verder hebben we de trip zonder veel ontberingen doorstaan, al moet ik zeggen, dat ik nog veel last heb van de jeuk, die sandfly’s me bezorgd hebben.
Nu kan ik nog lekker nagenieten van alle indrukken en stiekem dromen van een volgende bestemming.
Hartelijke visgroet Theo maart 2007
N.B Ik zou een filmpje opnemen, maar de accu’s waren gelijk leeg, dus dat mislukte; misschien is er later nog een filmpje uit te halen over de omgeving; dankzij Jeroen en zijn camera hebben we toch mooie plaatjes kunnen maken.
VISREIS GEWONNEN
Blij verrast en enigszins beduusd waren Theo en Maria, van Sielhorst Hengelsport, toen dhr. O. Terlouw van Sportvisserij Nederland hen kwam feliciteren met hun prijs.
Door Sportvisserij Nederland is de VISpas geïntroduceerd, ter vervanging van de oude Sportvisakte en Grote Vergunning; om nu te zorgen dat zoveel mogelijk vissers een VISpas aan zouden schaffen was er veel media aandacht en onder andere een Hengelsportwinkeliers-campagne van mei tot juli. De visser, die zich liet inschrijven kreeg in die periode de zeer gewilde Veldgids met ruim 70 in Nederland voorkomende zoetwatervissen kado.
Het aantal inschrijvingen was zo groot, dat Theo en Maria enkele keren een nieuwe voorraad Veldgidsen moesten bestellen. De E.C.H.V(eerste Culemborgse hengelsport vereniging) kreeg er heel wat leden bij; met 358 Vispasleden en 51 jeugdleden erbij telt de vereniging nu ruim 1200 leden!!!
Sportvisserij Nederland heeft de enthousiaste inspanningen van Sielhorst Hengelsport nu gewaardeerd met het uitroepen van de
“BESTE VISPAS 2007 HENGELSPORTZAAK”.
Theo en Maria zijn heel blij met hun prijs. Hierbij willen ze echter ook benadrukken, dat niet alleen veel inschrijvende winkeliers het nodige werk hebben verzet met informeren en inschrijven, maar vooral van de Ledenadministrateurs van Hengelsportverenigingen veel is gevraagd om de introductie mogelijk te maken; in het geval van Culemborg is het dhr W. Gutte.
”De hele Vispas-campagne heeft het vissen wel op de kaart gezet, daar zijn we blij mee: VISSEN IS nou eenmaal LEUK”, aldus Theo en Maria Sielhorst.