Foto

2016  Visreis  Gambia.
 
Eindelijk is het zover.  Ik kan weer eens met m’n vismaat Marcel  vissen in een exotisch oord.
De afgelopen zomer begon het aardig te kriebelen en begin september hebben Marcel en ik contact opgenomen met Bert Goeree van Tightlines  en een 10-daagse reis bij hem geboekt. Bert is al 20x in Gambia geweest en biedt een verzorgde vakantie met 8 dagen vissen op zee en in de riviermonding; tussen mangrove bomen!?  Wie zal het zeggen? Als het te hard waait moeten we zelf wat pionieren en misschien is ’s avonds nog wat te doen? We gaan dus wel zien wat we hier in Afrika gaan vangen. We hebben zelf ook uitrusting bij ons, zoals reishengels van Sánger, the Aquantic travel geleend van m’n schoonzoon. En wat pluggen van Iron Claw.
Ik heb al lopen dagdromen wat er mogelijk te vangen is; de tijd van het jaar is goed en de stand van de man is al weer afnemend, dus ook goed. Zo aan de kust heb je rekening te houden met getijden. Misschien vangen we een snapper (Cubera Snapper)  of een Jack Crevalli  of misschien wel een aantal Barracuda’s : een Guinese barracuda uit de nabijheid van riffen en zandbanken.  Maar eigenlijk zijn we ook op zoek naar Tarpon , ook wel de Silverking van deze wateren. Maar we weten het niet. In en om de monding van de Gambia rivier zitten heel veel soorten vis. Nogmaals gezegd, we hebben te maken met het tij, weersomstandigheden en de maanstand, want die zijn allemaal van belang en bepalend voor het soort vis, welke vis we gaan vangen. We hebben samen met Bert  een gunstige week uitgezocht, vlak na volle maan.  Ik hoop overigens ook wel het een en ander te zien van leguanen, apen, gieren en allerlei vogelsoorten, vooral in en om de mangroven bossen. We zullen het zien.
Eerst maar eens vroeg op pad; om 3 uur bij Marcel zijn en nog een kop koffie nemen en dan naar de parkeergarage en op naar Schiphol; om 5 uur gaan we inchecken en om 7 uur vliegen, zo’n 6 uur. Mijn koffer weegt nog geen 20 kilo en ik heb m’n malariapillen, cholera(vrij) stempel. Dus ik ben er klaar voor.
Om een uur of 1 gaan we landen en maken de transfer met een busje naar het hotel, Cape Point aan the smiling coast of Afrika.  Benieuwd of de mensen hier net zo relaxed zijn als in Suriname en vooral Sal, Kaapverdië, (met handelsmerk: no stress be happy) en of ze ook massaal fan zijn van Bob Marley!?  En dan komt Buba ons halen bij het hotel voor de vistrips op ’n Boston-whaler en aan het einde van de dag geven we via de app door of we wat hebben gevangen…
Bovenstaande was dus het plan; Het is wel enigszins anders gelopen. Ten eerste was de accommodatie, het eten, de mensen en de organisatie prima geregeld. We hadden weinig last van muggen. We kwamen in het keurige hotel aan en op onze kamer stond een 2persoons bed, terwijl we om 2 eenpersoonsbedden hadden gevraagd, maar er werd direct een 2e bed neergezet, want hoewel ik een goede relatie met Marcel heb, maken we het liever niet te close, met die warmte!?
 Na diverse bossen sleutels geprobeerd te hebben besloot men ons ook een andere koelkast te geven, een die wel open kon; toch lekker om je water en biertje in te zetten. Het is er tenslotte ongeveer 30 graden.
En na een verkwikkende slaap, o nee de 1e nacht niet, want de batterij van de rookmelder was op en ik kon er net niet bij om de batterij eruit te halen. Maar ook dat werd opgelost; je trekt de rookmelder er gewoon af en weg ermee. Ze doen daar niet moeilijk; vis in de bun? Waarom, gooi je gewoon in de boot, een vliegje meer of minder; de mensen schijnen er niet ziek van te worden. Maar mijn tere gestel was halverwege de trip wel enige uren van slag, maar een pilletje en voor de zekerheid een bucket mee in de boot en het ging verder prima.
’s Ochtends werd het omstreeks h7- 7 uur licht en ’s avonds  omstreeks half 7 begon het te schemeren en zag ik in het halfuurtje voor het donker was een kolonie van wel 100 grote vleermuizen, die net uit hun slaap waren; later op de avond zag je er een paar rondom het terras vliegen. We hebben op het strand gieren gezien en bij de mangroven zwart witte ijsvogels en kleine reigers. Maar uiteraard kwamen daar niet voor.
Rond 9 uur kwam Buba ons trouw halen in zijn aftandse vehikel; de ramen open, gaten in de carrosserie en diepe kuilen ontwijkend, want dan vloog de versnelling eruit.  De taxirit duurde een kwartiertje en dan waren we bij de boot, die aan de oever en de aanlegsteigers klaarlag. Op zee waaide het enorm en we hadden 3meter hoge golven, dat 8 uur aaneen en ik zat ’s avonds nog heen en weer te deinen. Toch werden we niet zeeziek of zo. En als je voorzichtig opstond kiepte je ook niet uit de boot. Maar m’n zonnehoed bleef maar wegwaaien en hebben we na een aantal keer maar afgestaan aan het ruime sop.
Op de 1e visdag, dinsdag hebben we met pluggen getrold in de kreken zonder succes, van daaruit op zee getrold met hetzelfde resultaat en vervolgens zijn we gaan bodemvissen: we hadden diverse soorten kleine vissen: rockvis,  grouper, ladyfish,  captainsfish, butterfish, maar allemaal ”aasvis”, dus niet waar we voor kwamen.
Op woensdag vingen we wederom een grouper, ongeveer 10 boterfish en 5 catfish en heel apart en giftig: een frog fish, met een oranje-bruine kleur, die snel weer overboord ging. De vissen lijken wat groter te worden. Ook op de andere boten verging het net zo. Onze gids Luis wist het ook even niet, zou voor ons bidden.
Op donderdag moest het dan gaan gebeuren, maar nee hoor. Na vergeefs trollen in de kreek, de volle zee op gegaan, waar niets te beleven viel en tenslotte via bodemvissen nog 4 visjes gevangen.
Op vrijdag zijn we met de broer van Luis, gids Ninja de Gambia River opgegaan. Als je weet dat de benzine in Gambia net zo duur is als bij ons, kun je alleen maar stellen dat de gidsen er alles aan hebben gedaan.  Zeker een uur varen; toen konden we nog 2 uurtjes op Tarpon vissen, alvorens het tij keerde. Het enige wat we vingen waren een paar kleine kapiteinsvisjes, groupertje en Marcel had er een giftige zeeslang aan, zwart met geel. Ik had nog een rogje, stingray , van ongeveer 40/50 cm.
Via de zijarm, langs de kreek terug gevaren en daar zo’n anderhalf uur trollend  gevist, waarbij nog een aanbeet op een plug van Sanger gehad. De tanden stonden op de plug: barracuda! Niet gehaakt, jammer. Volgens Ninja gaan we vanaf morgen beter vangen, de maanstand en het tij worden gunstiger.
Zaterdag was het dan de gidsbeurt van Fat Boy; hij nam ons de laatste 3 visdagen mee naar riffen: rotsformaties en zandbanken.  Mantre Rots, waar we met 4 boten op een rij lagen. Een van de andere vissers ving een soort snoekbaars van zo’n 10 kilo, een Cassava (Pseudotolithes Senegalensis), dus echt een vis die alleen hier voorkomt.  Met 16 hengels en levend aas, zoals harders, Mullet ,en Bongofilets. Nada….normaal is deze rover er gek op, maar nu niet. Er werden slechts wat kleine groupers, ’n enkele red snapper en frogvis gevangen. De laatste dag hadden slecht 3 aasvissen en nu kunnen we ontzettend balen, maar we hebben er alles aan gedaan.
Volgens onze gidsen zijn we iets te laat  of te vroeg!? : er zijn 2 zaken van wezenlijk belang:  de maan moet aangroeien en je moet precies bij opkomend tij aanwezig zijn. Pas dan ga je vis vangen en blijf je vaak een poos vangen. Verder concluderen wij, dat je ook wat geluk moet hebben, we hebben een kans gehad, maar deze aanbeet ging ook niet door.
Is het nou een Bob Marley land? Nee, maar wel een land van drums en dansen. Verder schijnt zo’n 80% van de bevolking  moslim te zijn en de oproep voor gebed in de moskee klinkt  diverse keren per dag. Men drinkt ook geen alcohol. Het is een arm land, dus let op wanneer je iets weggeeft, want dan wil men meer. Dus beloven voor je vertrekt wat te kopen is beter; en ze houden je er aan!!  Als je weet, dat het gemiddelde loon zo’n 40 euro per maand is en de werkeloosheid ongeveer 80%, hebben wij ons laten vertellen, dan ben je niet zo verbaast. Oudere rijke dames met attente jongens en omgekeerd : oude snoepers met hele jonge meisjes. Het is een van de manieren om wat/ goed te verdienen. Het land schijnt ook daarom bekend te zijn. Dus laat aan het einde van je trip wat visspullen achter, maar ook schoenen en kleding en koop wat van die zelfgemaakte houtsnijwerken!!
Al met al een hele ervaring en tot slot: de barracuda en andere vis smaakten me best!! Groet Theo
 

Vistrip 2013.           Suriname:               Piraiba Catfish & Roodstaartmeerval (Pirarara)
 
Hallo Visvrienden. Ik ben al weer 14 dagen terug van m’n visreis naar Suriname en het wordt tijd dat ik iets van mijn ervaringen op papier ga zetten. Natuurlijk heb ik tegen deze en gene al een aantal keren m’n verhaal gedaan. Het verveelt niet, steeds kan ik daarmee ook een stukje van dat vakantiegevoel teruggrijpen, weer even vasthouden. Ook het filmpje, tenminste het deel wat klaar is, is al vele keren getoond en het verveelt me niet, heus niet omdat het zo spectaculair is, maar om het gevoel:” o ja dat was genieten”. Wie kan bijvoorbeeld zeggen, dat hij midden op de rivier aan het einde van een waterval, nog in de stroom, het dagelijks bad kan nemen? Of midden in deze prachtige natuur een gekoeld drankje krijgen ’s avonds en een verzorging, die niets te wensen overlaat?!! Ontbijtje van pannenkoeken en pindakaas gebracht terwijl je op de boot aan het vissen bent. Geen moeite was onze gidsen te veel!
 
Maar om even bij het begin te beginnen: op 3 januari was het eindelijk zo ver. ’s Ochtends vroeg naar Schiphol en daar aangekomen in de vertrekhal zien Marcel en ik na een kwartiertje de geplande vertrektijd veranderen op het bord: 2uur en 10min. vertraging. Het wordt toch een lange trip, dus dat kan er ook wel bij; relax man, een waardebon van KLM en daar een pintje van genomen op een verder goede reis!!
 
Om 19.15 kwamen we na een lange vlucht aan op luchthaven Zanderij in Paramaribo. Daar stond Dennis te wachten ( van Bushmaster waar we de trip geboekt hebben). Op naar het resort Kamp David,in ’t plaatsje Lelydorp, vlak onder Paramaribo . De 1e en 2e nacht zijn we hier gebleven om wat te acclimatiseren. Alles ging voorspoedig en goed georganiseerd. Op zaterdag bracht Dennis ons ’s morgens vroeg naar een opstappunt, alwaar een taxi ons naar Nieuw Nickerie Southdrain zou brengen. Om half 12 arriveerden we bij de Corantijn Rivier, alwaar de boot met gidsen Paul de Boer en Dave reeds op ons wachtten. We gingen met een volgeladen boot met 75 pk motor stroomopwaarts naar de Wonotobo Falls. Dat is heftig hoor; je hersens schudden door je hersenpan, en omstreeks 16.00 uur bij Apoera konden we weer een paar nieuwe zakken ijs in de grote koelboxen laden. Verderop hebben we ter hoogte van de Kabalebo Rivier aan de Guyanese kant kamp gemaakt en lekker de meervalhengel, met de door Paul meegebrachte aasvis, uitgegooid. Die keer vraten de Piranha’s steeds de haken leeg; dus behalve Piranha aanbeten noppes.
De volgende morgen zijn we verder gevaren en hebben ’s middags bij een houthakkerskamp, net voor Cow Falls hebben we er ‘n 2e boot bij gepakt, zodat wij een boot hadden met Dave en Paul een boot om te bevoorraden enzovoort.
 
Voorbij Cow Falls was een schitterende plek “Lau Lau Kreek”, een stuk water van wel 18 meter diep, dus kans op grote vissen. Die avond verspeelde ik een roodstaart op m’n lichte spinhengel, maar Marcel wist de 1e vis te vangen: een prachtige roodstaart. Intussen hadden Paul en Dave de tenten opgezet en eten gemaakt; wij mochten werkelijk niks doen, alleen maar vissen!! ‘s Nachts hebben we allemaal wakker gelegen; door de harde plonsen in het water. Dat klonk werkelijk veelbelovend, dat moesten Piraiba’s en Tarpons zijn . Marcel had ’s avonds al een Tarpon aangeslagen, die met twee grote sprongen weer los was. We besloten hier 2 nachten te blijven.
 
Dus de volgende dag hebben we hier ons geluk opnieuw geprobeerd. En nu hadden we twee Roodstaart meervallen gevangen en diverse Piranha’s die we inzetten als aasvis. Dave hadden we ook een spinhengel gegeven om aasvissen te vangen, en die wist er een Koebi te vangen. Een Koebi, ook wel Black Drum, Pacopa genoemd of Plagiosion Surinamensis, is een prachtige vis die lijkt op een kruising van kabeljauw en snoekbaars, met glasogen, die in
 
 
 
 
donker oranje oplichten. Ook greep Dave nog een Koebi die zich verslikt had in een Plectostomus, de puntige uitsteeksels zaten vast in z’n bek, en ook z’n zwemblaas kwam door het plotselinge omhoog komen uit z’n muil gepuild; de vis is in de pan gegaan en de Plecostomis konden we gebruiken als aasvis, maar we hebben ‘m vrij gelaten, want we hadden voldoende aasvissen. De volgende morgen vertrokken we naar Wonotobo Falls; onderweg werd de grootste boot weer ingeruild voor een kleinere, want in het wirwar van stroomversnellingen met soms hele nauwe doorgangen was de grote boot ongeschikt.
 
     
 
Dinsdag in de namiddag bereikten we de Wonotobo Falls, waar ons kamp opgebouwd werd. Ondertussen waren Marcel en ik al weer aasvissen aan het vangen; het ging goed, want binnen een half uur hadden circa 6 aasvissen en ’s avonds zijn we met de meervalstokken er op uitgegaan en konden vissen tot een uur of 9; dan stond het eten klaar. Het is trouwens om half 8 ’s avonds al donker; maar onze ervaren gids wist feilloos de weg tussen de rotsen door. Het was laag water en de omgeving gaf heel wat rotsen bloot, die normaliter onder water blijven. De vaartijd van Nickerie naar Wonotobo is in september bij hoogwater slechts 9 uur en nu het dubbele!
 
     
 
De volgende dag was het raak: Marcel pakte net voor donker een reuze formaat Roodstaart Meerval, Phractocephalus Hemiopterus, van 118 cm en een geschat gewicht van 40 kilo. Ik had anderhalf uur later de 1e Lau Lau en daar waren we tenslotte toch wel voor gekomen: in het donker . Piraiba, Lau Lau,  van 130 cm en geschat 40 kilo. Gevangen aan m’n meervalhengel met als aas een Piranha. Gehaakt aan z’n borstvin maakte de dril er niet makkelijker op. Vooral het laatste stuk heb ik heel voorzichtig gedaan, bang dat ie los zou schieten. Toen eenmaal de lus om z’n staart zat kon ik hem onthaken en vaarden we naar een zandbank om hem te meten, foto en alvorens los te laten moest je ze toch wel een aantal minuten bij laten komen, anders werd het piranha voer. Pas als je de kracht in de staart voelde terugkomen konden ze los worden gelaten.
 
   
 
Voor een Piraiba, Brachyplatystoma Filamentosum, de grootste Amazon Catfish,  was dit niet zo’n grote, maar die ging ik nog wel vangen had ik het idee.
Het liep echter anders…….
We kregen wel aanbeten, 50 meter runs, snoeihard en dan misslaan; ineens was het over en dat keer op keer; dressuur? Wat doen we fout; of beter gezegd wat doe ik fout, want Marcel en ik vingen om de beurt, ongeacht wiens hengel het is. Ik was aan de beurt en heb zeker 4 tot 5x gemist, hier word je zo gefrustreerd en onzeker van.
Ik wilde nu dat Marcel z’n eigen hengel pakte en ik de mijne want dit was even niet leuk meer en de tijd tikt door. Dan heb je toch materiaal te kort, geen dreggen, da’s balen en het staaldraad vloog er door heen; die rot Piranha’s. Ook een zwaardere spinhengel zou welkom zijn geweest, maar zoals nu aan een 25 gr spinhengel diverse grote Roodstaarten binnen halen, geeft dan wel weer een kick.
 
Bleef het bij die ene Piraiba?
 
   
 
Het leek er wel op, maar dan toch kreeg Marcel op zijn eigen hengel een flinke aanbeet, hangen! En dat voelde heel goed aan! en ondanks dat de Piraiba trachtte te ontkomen door diverse keren tussen de rotsen te schieten, wat het erg spannend maakt, was er deze keer maar een gelukkige overwinnaar: Marcel      met een Lau Lau van 168 cm en een geschat gewicht van 70 kilo.        Doel bereikt; allebei een Piraiba, the largest Catfish in the Amazon!
                                                                                                                                                    
   
 
 
 
Toen volgde nog 2 dagen vissen en was alles weer ok; weer genieten van de prachtige natuur, de zwermen papegaaien die overvliegen, de geluiden van brulapen en gebrul of zo van verzamelde kikkers, die kwamen waarschijnlijk te samen voor de paartijd. We zagen ook Trio Indianen die’s nachts op Pacu’s en Anjoemara’s gaan vissen aan de bovenloop van de Wonotobo, deze indianen komen niet in bewoonde gebieden. Paul had met ze gepraat en had gezien, dat ze van stukken betonijzer met een elastiek eraan een soort harpoen gemaakt hadden en een duikbril van een stuk binnenband en plastic .Wat niet te genieten was, waren de rotsteekvliegjes Wapiries, waar je 2 dagen heel dikke voeten,enkels,handen van kreeg, dus inmiddels waren we wel zo wijs ons zoveel mogelijk te bedekken. Nog steeds heb ik jeuk op de plekken, waar die beesten me te pakken hadden dat nemen we voor lief.
 
We hebben roodstaarten gevangen, Peacock Bass, de prachtige Pauwbaars ( of Toekoenarie) een lau lau van 20 cm allen op de spinhengel, en een Maroko, ook aan de spinhengel; een goed aasvis overigens voor de tarpon. Maar ook Piranha’s zijn gek op dit visje. Piranha’s pakken overigens alles; zelfs kleine en minder kleine soortgenoten.
 
En toen zat het er weer op. Veel te snel moesten we terug; de vaartocht terug kostte ons 2 dagen! We zagen onderweg een Jaguar, die geheel op z’n gemak voor ons opdook en voor ons poserend een boomstam opzocht om op te gaan liggen. Overigens zie je dez Tigri heel zelden volgens de gids. Wat ik wel gezien heb op het zandstrandje, toen ik even met de spinhengel op pad was, waren pootafdrukken van een volwassen en jong. Toen ik dat vertelde, dat ik jaguarpootafdrukken had gezien ging hij gelijk z’n geweer halen………..
 
   
 
 
en  ging de verkeerde kant uit: Tegenover het kamp, aan de Guyanese kant ging Dave
’s avonds graag jagen op boskalkoenen en konijnen. Groter wild, zoals een Tapir liet hij met rust; het moest wel letterlijk en figuurlijk behapbaar zijn.
 
Dave was dan ook een Arawak indiaan, die in Nickerie woont en Paul is geboren uit een Nederlandse vader en Chinese moeder. Wat ik persoonlijk zo mooi vind aan Suriname is de smeltkroes van rassen en religies; voor zover ik kan beoordelen leeft alles en iedereen zeer relaxt naast en met elkaar. (Ik heb wel gemerkt, dat zoals in Paramaribo Nederlanders weleens lelijk worden aangekeken, maar wij staan daar bekend om een wreed verleden .)Maar de mensen en vooral de gidsen, die ik deze twee reizen heb ontmoet zijn geweldig, natuurmensen.                                                        
                                                                                                         
  
 
    
 
 
                                 Groeten uit Suriname!                   Marcel & Theo

 

VISTRIP 2012/2013.                                                                           oktober    2012    
 
Allereerst wil ik jullie laten weten, dat mijn vistrip naar Suriname in januari gepland staat.
Ik ben al volop bezig met voorbereidingen, zoals lijstjes van dit en dat niet vergeten.
Het lood wat ik niet nodig had in Ecuador heb ik nu omgebouwd voor Suriname.
Omdat ik al een keer in Suriname ben geweest ben ik nu meer voorbereid; ook zijn we
Een avondje bij Jacques Schouten langs geweest om onze strategieën door te praten en te leren van Jacques zijn ervaringen (zie ook zijn boek “De……. voor belangrijke tips!). Mijn vismaat Marcel Meeuwsen is als het kan nog enthousiaster als ik; weet zelfs te vertellen hoeveel weken en dagen het nog duurt.
 
Wij gaan naar de Wonotobo watervallen aan de Corantijn Rivier om te ervaren of we de Lau Lau( Piraiba) of een Roodstaartmeerval of misschien ’n Anjoemara of Tigri Cat kunnen vangen. Dit is onze droom, maar we zijn best aan de late kant; het regenseizoen staat voor de deur en de vis is in die periode moeilijk te bereiken. In de Corantijn Rivier zitten echter nog vele andere vissen, die beslist de moeite van het vangen waard zijn; te denken valt aan de Piranha’s en Peacockbaes en diverse prachtige inheemse vissen, waarvan ik de namen niet zo gauw weet.
 
Het is beslist een avontuur, want de vorige keer waren we ook soms onaangenaam verrast als iets niet liep, zoals wij het gepland hadden. Een boot die met een dag vertraging arriveert of een feestdag die gevierd moet worden, waardoor er vertraging is en zulke dingen.
Deze keer hoor ik ook berichten, dat de hengelkoker niet zomaar gratis mee mag met het vliegtuig, dat moeten we dus even uitzoeken; we gaan uiteraard wel bij voorkeur met onze eigen spullen!
 
Maar, denk nou niet dat we geen vertrouwen hebben in onze gids voor de komende trip, want
Paul de Boer is in deze contreien dé specialist. Ik bedoel alleen maar, dat je  tijd nodig hebt daar en dat er onvoorziene omstandigheden kunnen zijn. Hoe beter voorbereid des te meer kans van slagen.
 
Voordat ik al mijn spullen klaarmaak, gaan de4: Maria, Lia en de jongens ,op visvakantie in Nederland en ik baal eigenlijk wel dat ik niet met ze mee kan; maar ja er moet nou eenmaal iemand in de winkel staan en deze keer ben ik dat. De familie gaat een midweek naar een vakantiepark met karperwater.
Op 15 oktober bereiken ze hun bestemming en snel gaan de hengels in de steunen. Jordi vangt na een half uur de eerste karper; zo snel hadden ze het niet verwacht. Om half zes word ik gebeld en hebben Jordi er drie, waaronder een mooie glimmende en puntgave graskarper gevangen; er is een karper, die Lia aangeslagen heeft verspeeld door onwennigheid met het karpernet; de karper ging er eerst 3x vandoor en toen klapte hij in het water; pats en weg! Balen zeg; maar 3 mooie karpers, en zeker groter als verwacht is mooi voor de eerste dag en ik ben blij voor de4.
 
 
Dinsdag hebben de4 vroeg opgebouwd; maar het is echt herfstweer; veel wind en regen. En geen tikkie, ook niet bij de overburen. Eindelijk is er dan om 10.30 uur het kabaal van de pieper; de vis hangt en Jordi moet eerst de deur open doen en vliegt naar buiten, en valt keihard in z’n haast om bij de hengel te komen; op het moment dat hij aanslaat voelt hij nog weerstand en schiet de vis toch los. Nou Jordi heeft er natte sokken aan overgehouden en een flinke schaafwond op z’n elleboog, gevoel van teleurstelling, maar gedreven is die jongen wel hoor! Er was weinig op visgebied te beleven, op een piepje na om 11.15; tot de pieper ineens afging en er een mooie en gave spiegel geland kon worden, de enige die dag! Lia is nu degene die hem binnendraait.
 
  
Op woensdag is het ook guur, met regen en er zijn weinig vissers actief. De4 hebben 3 hengels uit gezet: 2 op de rodpod en 1 in losse steunen en deze laatste hengel heeft Maria onderhands ingegooid, niet te ver weg en aan de hair een stukje ham om te kijken of er toch wat leven in de brouwerij kan komen . En nog geen 10 minuten later is het raak en kan Maria hem binnen halen, hetgeen ze wel spannend vindt.
 
  
Die dag bleef het hierbij . Op de laatste hele visdag alweer hebben de4 de spullen vroeg klaargezet en na 10 minuten is het wederom bingo: een spiegel met blind oog op het vastlood systeem van Jordi. We hebben 4 hengels uitstaan en pas om 13.15 is het weer zo ver; nu heeft Melvin beet aan de hengel die hij zelf heeft ingegooid; het resultaat een grote aan de roze pop-up! Ook Melvin krijgt de vis mooi aan de kant en de karper wordt wederom probleemloos geland en onthaakt. Nu hebben de4 allen gevangen!!! Ze gaan het steeds leuker vinden en er wordt = eindelijk= iets meer gevoerd en uitgeprobeerd.
 
  
’s Middags als Lia en de jongens er even op uit zijn, gaat er weer ‘n pieper; bij Maria die er zojuist een boilie aan heeft gedaan; en nu aanslaat en merkt, dat een 2e hengel, die op de rodpod mee gaat piepen; de lijnen door elkaar. Even de hengel uit de pieper gelegd en binnendraaien maar en hopen, dat er zo versterking komt,en anders zelf landen….. Gelukkig komt Jordi als eerste op z’n fiets de hoek omstuiven en hij kan gelijk aan de bak: om 15.45 is ie geland, onthaakt en op de foto gezet.
Dan vangt Jordi nog een mooie spiegel op vastlood en hebben we allen karper binnengehaald, in totaal 10 vissen gevangen, want vrijdag tussen 7 en 10 vangen we niks meer en is het weer tijd om op te breken.
 
  
Geweldig toch, zo’n mooie locatie met steiger aan het water; voor herhaling vatbaar en de volgende keer wil ik mee (en dan met wat meer ervaring moet het toch mogelijk zijn er tientallen te vangen; ben benieuwd!). Leuke ervaring en nu verder met mijn voorbereidingen…………         visgroet Theo
 

 

Karper koppelwedstrijd weekend van 15 en 16 september.
 
Aanleiding om mee te doen aan de karperkoppelwedstrijd was dat kleinzoon Jordi geen
vaste vismaat heeft. Hij vist de karperviswedstrijden graag mee, maar kon alleen invallen
als ofwel Leo ofwel Theo verhinderd was. Dat was alleen de 1e wedstrijd.
Omdat ik het ook wel eens leuk vind mee te doen en Jordi zo graag wilde was het pleit beslist en schreven we ons in.
 
De voorbereiding ging naar Jordi betreffende welke “eigen spullen” we moesten hebben; en Maria ging aan de Lek een middagje oefenen ingooien met de werpmolen. Verder werd Theo ingeschakeld om de hengels van nieuwe lijn te voorzien en gelijk even op te tuigen; hij werd bovendien uitgehoord over hoe je de diverse visstekken moet benaderen. Theo kreeg er allengs ook veel schik in, al “klaagde”hij zogenaamd over het extra werk dat hij er aan had.
 
Wat een boel spullen en wat een merken parade bedacht ik me toen we zo bezig waren. Om eens wat te noemen: een tent van Ultimate, stretcher van Avid met extra dik matras, zeer warme slaapzak van Spro; onthaakmat van Sensas , hengels, werpmolens, piepers van                    Trend, Optonics en Prologic, Okuma voeremmers, ook ideaal voor klein materiaal van Fox,
Kleinmateriaal van Nash; voer van Ringers en van Carp4you (van de visreizen naar Champagne Etang le Cheminel, Noord Frankrijk) enz. enz..
 
Onze spullen stonden al vroeg in de auto, maar door de drukte in de winkel was Theo nog niet klaar en moesten zijn spullen om half 6 nog worden ingeladen door Leo en Zinho. Theo maakte ondertussen z’n voer”op punt”; het gevolg was, dat niemand in de gaten had dat z’n slaapzak niet mee ging. Jan de Vaal had echter een extra slaapzak bij zich en die heeft een intussen rillende Theo om 4 uur in de nacht geholpen, want de sfeer en saamhorigheid is er en maakt de competitie zoleuk.
 
Het is wat om met de halve familie aan een dergelijke wedstrijd mee te doen, want je moet echt overal aan denken; het eten en drinken, het ontbijt, koffie zetten en de winkel aan kant, zodat de vissers na afloop even kunnen zitten om voor en na de prijsuitreiking even te kunnen bijpraten over ieders ervaringen. Want met 16 koppels, 16 stekken en 19 gevangen karpers is er altijd veel te bepraten. Natuurlijk  ook over losschieters, brasems, hindernissen. En er wordt belangstellend geïnformeerd bij de relatief onervaren deelnemers hoe hun ervaringen waren.
 
Het begint als er om 6 uur, voor de laatste keer onder leiding van Albert Jager, wordt geloot: ik zou trekken en Jordi keek wat het was geworden: nummer 16 Plantage. Dat leek ons niet verkeerd. Traditiegetrouw (tenminste bij Theo/Leo) werd er eerst frites gehaald, die bij de waterkant wordt opgegeten. Wij dus ook, maar door al het gesleep en het in elkaar zetten en klaarmaken van rodpod, hengels, landingsnet, tent, stretchers, stoelen enzovoort was het al bijna donker voor we klaar waren en Jordi z’n eten is koud de vuilniszak in gegaan. De spullen moeten tenslotte eerst staan en het is in deze tijd van het jaar vroeg donker.
  
We waren er klaar voor; Jordi gooide heel strak naar de overkant en vanaf die kant kon Maria voeren, pellets en extra toevoeging van speciale gelparels, gemaakt van gelatine met de smaak RobinRed & Garlic, die hun lokgeur in 48 uren vrij geven. Vangsten bleven uit: niks, nada, zelfs geen brasems. Ook de hengel met pen bracht ons niet het gewenste resultaat.
  
 
We hebben ’s ochtends bijgevoerd; een hengel er uit, de penhengel er weer in. Ook nog een anders stek bezocht, maar het zat er nu niet in. Dat zijn beginnersfouten, waar we van geleerd hebben. En er is nog veel meer waar we van geleerd hebben. . Volgende keer… nieuwe kansen ! We hebben het heel goed naar ons zin gehad met broodjes kaas eten om 10 uur ’s avonds, op de telefoon, lezen met een leesbrilletje met verlichting; wat kokkerellen en genieten van het buiten zijn en slapen.
  
Voor we het wisten was het al weer half 12 en moesten we opbreken; de tent en stretchers lagen al weer in de auto en in 20 minuten was alles ingeladen en opgeruimd. Het was al met al mooi droog gebleven en nu gingen we naar de afronding; eerst de prijsuitreiking, met een bedankje voor Albert en Sandra die het stokje overgeven aan een vernieuwde karpercommissie (Martin , Ton, Johan, Yannick en Danny) en vervolgens de boel weer uit de auto laden en opruimen.
 
Zoals gezegd waren er zo’n 19 karpers gevangen; Leo en Theo hadden er ieder een. Dat wij geen beginners geluk hadden was duidelijk, maar door ons niet getreurd. Het was een mooie ervaring en Jordi heeft me al besproken voor volgend jaar. Maar zoals de meeste van jullie weten heb ik nog een kleinzoon, Melvin en laat die het nou ook erg leuk vinden: ja, het kamperen vooral: Melvin zegt dat hij nu aan de beurt is en zijn voorkeur gaat uit naar vissen met de vaste stok ………………jullie lezen het wel weer …………   visgroet Maria
 
 
Naschrift: zojuist komt bericht binnen, dat Leo en Theo de competitie winnaars zijn, met een voorsprong van slechts 1 kg . Dit komt omdat het koppel Sander en Luuk de pech hadden ,dat ze een karper er met hun hengel vandoor lieten gaan. Vanmiddag is de karper met hengel alsnog binnengehaald. Wat woog de karper? 3kilo!!!       Meesmuilen of glimlachen, het is in elk geval weer een anekdote en zo blijft de competitie verrassend en onvoorspelbaar!!!
 
 
 

 

Koppelnachtwedstrijd
 
Bij wijze van proef werd er door Sielhorst Hengelsport met 10 koppels voor het eerst een nacht-koppelwedstrijd witvis gehouden. De verwachtingen waren hooggespannen, maar werden de afgelopen dagen bijgesteld omdat de Lek niet stroomde. Zoals steeds deze zomer waren de weersverwachtingen ook niet stabiel; dus het winnende koppel ruim 60 kilo??
 
Toch ging een ieder goed geluimd en voorbereid na de loting op jacht naar vis; de eerste grondels werden gevangen en zowaar een platte, maar verder was het in het eerste deel van de avond nog niet veel soeps. Na een onderbreking voor wat eten en drinken en het uitwisselen van de eerste ervaringen werd het donker en volgde het echte nachtvissen met breeklichtjes.
Omstreeks middernacht had het koppel op een reeds wat platten gevangen. Ook paling werd er volop gevangen, zeker zo’n dertig/ vijftig stuks. Groot en klein, waaruit blijkt dat het terugzetten door de beroepsvisser nu ook z’n vruchten afwerpt.
 
Grondels werden gevangen tot het donker, daarna zijn er nog brasems en dergelijke gevangen, vooral vanaf een uur of 4 in de ochtend; bij het eerste ochtendgloren verschenen ook weer de ongewenste grondels.
 
De vissers wisten het goed vol te houden, ook al gingen de oogjes soms even dicht, wat ook Robert Vergoed merkte toen Harry schreeuwde dat hij moest slaan. Robert was in slaap gesukkeld en dacht zijn bed uit te stappen. Uiteraard schreeuwde zijn koppelgenoot hem
wakker en maakte hem duidelijk dat hij zijn hengel op moest pakken. Robert kon er zelf ook smakelijk om lachen.
 
Toen was het al weer 8 uur en zat de wedstrijd er op. Na weging bleek, dat Leo Zwamborn met Jan van Alfen samen 29.900 hadden, goed voor de eerste plaats. Robert Vergoed en Harry Verrips wisten de 2e plaats op te eisen met 17.600 en Martijn en Natasja werden derde met 15.400; zij hadden ook vele palingen gevangen, maar die telden niet mee.
Joop Smits en Willem van ’t lam 4e met 13.900, vervolgens Gert v Vulpen en Jan vd Berg met 9700; Theo en Jordi Sielhorst met 5.400; Peter Costerius en Arie Kwakernaak met 2.900 en Gert en Nikky Marchal met 2.700 gram. Helaas hadden 2 koppels slechts enkele grondeltjes.
 
Tijdens en na de uitslag was er gelegenheid om even alles door te praten tijdens een ontbijtje
en werd gevraagd of men een enquête formuliertje wilden invullen. Ondanks het feit dat de
Lek niet stroomde waardoor de vangsten wat tegenvielen, was de algemene mening, dat de vissers zeker 1 tot 2x per jaar een dergelijke wedstrijd willen; de meeste vonden zowel gekozen water als tijdstip goed, met slechts een mening : ander water. De verhouding inleg tot prijzen en catering werd als goed tot zeer goed beoordeeld; ook de afstand tussen de koppels werd bijna unaniem ( 1 koppel wilde iets grotere afstand) als goed beoordeeld.
Al met al een geslaagde nacht met alleen om half 8 even regen, voor herhaling vatbaar.
 
Theo en Maria die deze wedstrijd hebben georganiseerd denken, dat nu gebleken is, dat de vis ’s nachts het beste aast en te vangen is; wellicht kan iets later worden gestart en eerder worden opgehouden; van 20.00- 06.00 uur ( dan is ieder iets minder brak) en kan er 1 of 2x gevist worden, bij voorkeur 1x in mei/juni als de kans er is dat de Lek stroomt en 1x in de zomervakantie. Volgend jaar willen we dit zeker weer organiseren.

 

September 2011 De Ebro, Caspe
 
Hallo visvrienden,
 
De jaarlijkse visreis zit er weer op; ik ben gisteren teruggekomen van een uitmuntende visvakantie naar de Ebro. Na deze natte en gemiste zomer waren we er wel aan toe om even lekker te knallen in de Spaanse zon. Het zonnetje dat in Nederland ontbrak leek hier wel
verzameld; non stop 40 graden! Marcel, Jochem en ik gingen maandag goed voorbereid en
gepakt en gezakt op reis. Deze keer reden we niet in een ruk door om “gesloopt”aan te komen,maar namen in Toulouse een relaxte overnachting. De auto van Jochem met onze spullen stond veilig op het afgesloten parkeerterrein van het hotel .De volgende morgen na een goed ontbijt gingen we op pad. Na de Pyreneeën enzovoort kwamen we om een uur of 1 aan bij Hans en Margaret van Sierra Ebro., in het buitengebied van Caspe. Nadat we onze spullen hadden uitgeladen gingen we nog even met onze gids Jos wat stekken kijken; de zware meerval plug hengel om mee te trollen nam ik mee in de boot tijdens de omgeving verkennen. En zowaar, tussen de vele, vele hengels door leverde dit nog een snoekbaars op.  
 
In de haven van Caspe konden we de volgende ochtend echt van start gaan.
Je zit op een schiereiland, genaamd el duque,  echt hutje mutje. Bij de keuze van je stek ben je van anderen afhankelijk; en ja er zaten reeds gasten op de door ons gewenste plek. Het was er dus zeer druk, maar we wisten een goede stek te bemachtigen: ” het Elfenbos”: een stek onder water gelopen fruitboomgaard, nu een pluggenboomgaard geworden, : omdat het water laag stond was dit goed te zien. We hadden de tip gekregen niet meer 4 boilies aan de onderlijn te doen, maar slechts twee; uiteraard pakt de karper deze ook, maar dat vonden we niet erg: op woensdag leverde dit 5 mooie karpers van rond de 40 pond op!! Man, wat zijn die karpers sterk, da aanbeten zijn echt gigantisch, je weet eerst niet of je een karper of meerval aangeslagen hebt .Ze trekken je echt uit je schoenen; Marcel lag op een gegeven ogenblik op de grond, en ook ik gleed werkelijk van de steile stenen kant naar beneden; we hadden de stenen in de grond en daar nog een steen tegenaan om je voet op te zetten! Haken bogen recht, want de dril met een meervalhengel heb je niet als je een karper aanslaat; helemaal wild en dol zijn ze op de landingsmat. Wat ook goed werkte was de meegenomen “eel”; binnen een kwartier hing er een meerval aan. Ze deden het ook goed op een stuk vis, dus het kunstaas verder niet ingezet (maar is wel achtergebleven bij Hans van Sierra Ebro). Op da 3e dag waren Marcel en Jochem hun meerval aan het binnenhalen, die van 2,25 cm en was ik een karper aan het drillen toen  ik nog een karper aansloeg, die los schoot doordat ik te laat over de schuine kant kwam gegleden. Direct volgde de volgende aanbeet van weer een veertig ponder en uiteindelijk had ik twee karpers op de mat, helemaal dol nog.
  
Ook op donderdag vingen we de meervallen; die dag vingen we ook weer 6 mooie….karpers. Wij zetten de vis terug, ongewogen en Jos vroeg “nu eens een  vis te wegen, 39 pond, maar wij hadden dus al diverse zwaardere exemplaren losgelaten; van  40+
Ons clubje was meer succesvol als de buren, maar de ervaring van de afgelopen jaren werkte in ons voordeel.
Vrijdag een meerval van 125 cm (ze werden iets groter) en een van 130; ook nog een karper van 36 pond.
Zaterdag weer 4 karpers tussen de 30 en 40 pond; daar is het gewoon, hier lik je er toch je vingers bij af?! En toen uit het niets de klapper; Jochem had een revanche nodig van vorig jaar: nu was het er dan, een pracht van een meerval van…..2,25 cm.
De stemming zat er nu echt in; Dit was de goedmaker en het doel om hier te vissen.
De volgende dag, op zondag was ook succesvol: Ik had er een van 136 en van 137 en 180 cm en Marcel ging even een hengel halen, varend en had daarbij nog een bijzondere vangst: hij redde een hond van de verdrinkingsdood, doordat deze moe was en zich op de boomtakken had gehesen midden op de Ebro. Zijn baasje zat een heel eind verder te vissen en had niks in de gaten. Die goede daad werd beloond, door een lik van de dankbare hond en mooie vangsten: een karper van 32 pond; en meervallen van 130 en 137 voor Marcel.
Op maandag had Jochem een meter meerval en een karper van 30 pond en ik had ook een dertiger en een meter meerval. Dinsdag was mijn mooiste vangst: een meerval van 205/ ook nog twee van respectievelijk 140 en 128 cm. Jochem had drie karpers en een meerval van 120.
Woensdag was al weer de laatste visdag; we vissen steeds van 8-18 uur; Marcel was kampioen karper en had de meeste meervallen. Jochem kampioen met de grootste meerval. De vissen worden overwegend overdag gevangen en nachtvissen mag hier ook niet, hoewel het wel soms gedaan wordt ons opfrissen en lekker eten (en drinken). Tweemaal hebben we van Sierra Ebro een barbecue aangeboden gekregen. Het was hartstikke gezellig, lekker en leuk om ook met de andere Nederlandse gasten te praten. Uiteraard zaten er ook Polen, Roemenen en noem maar op; ook Oosterijkers, die 3x per jaar komen . Zij vissen vooral met kunstaas; Nu waren er paaiende alvers, verzameld onder de brug bij Caspe. Zij schijnen met een groot licht en we hebben gezien, dat er 4 a 5 meervallen dit wel een lekker en makkelijk maaltje vinden. De Roemenen schijnen de vis mee te nemen evenals de Polen. Echter hebben wij dit niet gezien. We ontmoetten ook wat Nederlanders, uit Schijndel, Rotterdam en Den Haag.
De smaak van meerval schijnt zeer goed te zijn , lekkerder dan die van paling!!!!!Toch is er geen haar op ons hoofd die bedenkt dat de vis niet terugzet wordt. Deze meervallen gaan zo voorzichtig om met het haakaas; ik heb een dvd tje gehad van Hans en Margaret, waarin je ziet dat meerval en karper gezamenlijk het aangeboden voer verorbert. De karper weet op dat moment gewoon, dat de meerval meer geïnteresseerd is in de geflavourde pellet.ff
De karpers hebben we overigens gevangen aan meervalhengels; je kunt het bijvangsten noemen. Wij zijn echter van mening dat het vissen zo niet saai wordt.
Dit alles is uiteindelijk te danken (of te verfoeien) aan de bouw van stuwmeren en de uitzet van o.a. meervallen en karpers (levend aas)door een Duitse natuurkundige, onverantwoord ten opzichte van inheemse vissen, maar heel goed voor de lokale bevolking, die hier zijn brood aan verdient. En beslist anders dan betaalwateren; het blijft een spel van wie even de slimste is. Welke plek kies je; hoe bied je je aas aan; en belangrijk welk materiaal heb je; te kleine of te grote haak, het maakt alle verschil: onze tip:haak 3/0 Hayabussa, dus geen 6/0; kevlar onderlijn van 50 cm en 80 kg trekkracht; 2 pellets halibut van Coppens bijvoorbeeld aan de hair; alles uitvaren op afstand van 90-120 mtr ; boei zetten en hengels zo’n 15 mtr uit elkaar en de steunen zeer diep in de grond steken, en vooral “blokken” bij een aanbeet, anders zitten ze zo in het Elfenbos en richt je niks meer uit met je 80 ponds gevlochten hoofdlijn.
Wij hebben een zeer succesvolle vistrip gehad: 20 meervallen en 30 grote karpers; daar kunnen we weer lekker op teren en over napraten.
Na een rustige, toch nog lange terugrit; deze keer met een overnachting net voor Parijs,in Vatan zijn we vrijdag de 16e weer veilig thuis gekomen, lekker bruin en opgewarmd, voldaan.
En die Jochem, die heeft zich gerevancheerd en gaat zo meteen in april lekker met vriendin
Marjo vissen bij………..Hans en Margaret van Sierra Ebro  En nu: de 17e onze koppelkarperwedstrijd in Culemborg; ik droom van zo’n grote karper, maar dat zal er wel niet inzitten ben ik bang. Ik heb in elk geval maar een dikke trui en sokken mee en hoop dat de tent droog opgebouwd kan worden. Patatje en flesje port erbij, morgenochtend een lekker ontbijtje met eitje en We Zijn Weer In Holland! Ook gezellig toch!!
 
Hierbij nog wat mooie plaatjes uit Spanje:                                       17/09/2011 groetjes Theo
 
 
 
Vistrip 2010.
 
Hallo Visvrienden,                                                                        september 2010
 
Helaas zit m’n vakantie er weer op! Zeven dagen vissen op de Ebro. In Caspe;               
voor mij een ander gebied, veel drukker met meer dressuur. De door de gids beoogde plek werd voor onze neus in beslag genomen, dus moesten we een nieuwe voerplek aanmaken. Misschien ook niet helemaal de goede tijd; het seizoen is later en wij zijn juist vroeger dan anders?! Maar toch drie meervallen boven de twee meter is niet verkeerd.
Samen met vismaten Jochem en Marcel hebben we een relaxte tijd gehad, als je de taaie heen- en terugreis even negeert, blijft er een fijne visvakantie over; deze keer weliswaar met minder vangsten. Dat was een tegenvaller en dan worden de dagen uiteindelijk wat saai; we kwamen immers voor meerval en niet voor karpers! Het nadeel van een karperhengel erbij is dat je straklopers tegelijk hebt en dan in de knoei komt als je meervalhengel ook strak loopt en je in de boot moet duiken. Dus de karperhengel aan de kant gegooid en ons alleen op meerval gericht.
Mijn record is gesneuveld met twee centimeter, ik had een meerval van 205 cm staan en nu een meerval van 170 cm en een van ….., jawel 207 cm!!!! Marcel overtrof dit met een exemplaar van 211 cm.
 Het was warm tot zeer warm weer met een pittige, welkome bries, echter zo verraderlijk; je verbrandt in no time en met de airco merk je niet, dat je snel een flinke kou oploopt
Jochem dacht nog een flinke meerval te vangen op de laatste dag; het bleek echter een vechtlustige karper te zijn. Toen kwamen er twee Tsjechen aan, streken vlak bij ons en wierpen hun hengels bijna op onze boeien, (tot Marcel ze een Tsjechische verwensing toeschreeuwde en ze iets verderop gingen met hun hengels, de Tsjechen wierpen vier hengels uit met een snoekbaars aan de haak, wat pellets erbij en ze vingen drie meervallen in een uur: wij balen zeg! Wij nop en zij dus wel.  En  toen waren de snoekbaarzen op en vertrokken ze weer net zo snel als ze kwamen. Het waren wel sportvissers, want ze zetten de meerval netjes terug en riepen onze hulp in toen er twee hengels tegelijk krom trokken. Zij namen een risico, want levend aas mag niet (op een paling, of stukje paling, in je bezit staat een bekeuring van 3600 euro) .Wij hebben niet met levende vis geaasd, maar je wordt toch wel in de verleiding gebracht om een snoekbaars aan de haak te doen. Zelfs een stuk dood aas aan de lijn te doen zou deze keer meer opgeleverd hebben!? De omstandigheden zijn veranderd en je kunt niet meer blind op pellets afgaan. Enfin, voor ons was het deze keer te laat, maar we zijn weer wijzer geworden en uiteindelijk toch tevreden met vier mooie meervallen, waarvan drie boven de 2 meter!!!!!!!! En we hadden het leuk met elkaar; prachtige faciliteiten, lekker eten, kortom een heerlijke vakantie. Hans en Margaret van Sierra Ebro hebben het goed voor elkaar en de service was meer dan prima!!!
 
 
Terug van een heerlijke vistrip!!                                             Oktober 2009.
 
Met Danny en Marcel zijn we naar het plaatsje Goodland in Florida geweest; naar en met visgids captain Michel Kerklaan. We gingen voor de grouper, een woest uitziende vis, die zich niet in open zee, maar in en om wrakken schuilhoudt . Het vissen op grouper en tarpon is een ware uitdaging, en we hadden helaas veel losschieters. Bij de grouper krijg je maar een kans en als je maar iets fout doet is deze vis veel sterker en krijg je hem niet weg van het wrak. Ik voelde me nadat het de eerste aanbeten steeds fout ging echt niet blij. En toch maar weer proberen en uiteindelijk is er dan succes, een baby groupertje. Maar na een aantal dagen ving ik toch een grouper, een beest van 30 kilo, magnifiek hoor! Marcel slaagde er in een superGROUPER te verschalken van 100 kilo!!!!
 
Ook ving Marcel een record exemplaar Cobia, zo’n mooie en grote, een mirakel ! We zagen scholen met roggen en maanvissen en vingen allerlei soorten vis: blue runners, ladyfish, lane snappers, blacktips en hamerhaaitjes en jack travelli’s; we zagen en vingen jagende makrelen met vervaarlijke tanden en Danny kreeg er een prachtige verpleegsterhaai aan. Ook kreeg Danny op een gegeven moment een mooie, grote rog aan de haak. Na zeker anderhalf uur drillen knapte de lijn. Wat een werk, wat een sport. Je weet echter niet hoe het afloopt, zeker niet zoals wij toch met vrij licht materiaal, sportief de strijd aangaan.
 
Ik kreeg nog een prachtige black tip haai, mooi naast de boot gedrild. Een gigantisch beest van ruim 2,5 meter, maar deze schoot op dat moment los, dus onthaken hoefde niet meer wat ik niet erg vond. Wat ik wel heel naar vond was dat een geweldige tarpon na een fantastische jump precies op m’n lijn landde met als gevolg, dat de wartel naar de haaien was, net als de vis.  Het had zo mooi kunnen zijn.
 
Van Michel hoorde ik, nadat we een mooie paling vingen, dat er opmerkelijk veel paling is dit jaar; niet van die donkere schokkers zoals hier, maar met een mooi bruin vel.
 
We hebben een heel fijne week gehad met een goede verzorging van Michel; we hebben prachtig weer gehad, redelijk tot goed gevangen, maar het is alweer voorbij. Terug naar het leven van alledag. En wat blijkt: het vissen op roofvis en karper is terug in eigen land echt los! Ook in de rivieren wordt goed gevangen, mits het maar even stroomt. Helaas hebben we dat niet zelf in de hand.
De roofblei doet het enorm goed en ook tijdens de laatste witviswedstrijd is op de kop heel goed gevangen. ’n Andere keer is het weer helemaal niks, zoals afgelopen zondag toen slechts een deelnemer ’n vis wist te verschalken; de rest geen stootje!!?
Het is niet voorspelbaar, maar Marcel en Danny gingen op suggestie van mij naar een plek waar ik zelf nog niet eens was geweest: resultaat 3 mooie snoeken, waarvan een boven de meter. Heerlijk toch. Of ze het doen of juist niet; een visser kan er altijd over praten, want je wilt jezelf steeds verbeteren en steeds weer die uitdaging aangaan. Hier nog wat mooie plaatjes o.a. van onze gids, die gewoon verder gaat ongelooflijke exemplaren uit het water en op de foto te krijgen. Als je ook zin hebt met Michel te gaan vissen moet je er vroeg bij zijn; wij raden je het beslist aan.
 
Groet Theo   oktober 2009

 

VERSLAG VISTRIP NAAR FLORIDA, september 2008.
 
 
Op 14 september is het zover: ik vlieg met m’n vismaten Marcel en Ivo naar Miami om in Florida eens op zoutwater te gaan vissen! Het is telkens weer een belevenis om op avontuur te gaan. het onbekende en onzekere stuwt de adrenaline; vooral de spanning of het gaat lukken in specifiek deze week!
We hebben er lang naar uitgekeken en dit keer staan grupers, tarpons en haaien op het verlanglijstje.
Na een voorspoedige vlucht en transfer komen we aan bij onze gids Michel Kerklaan, een Nederlander die 3 a 4 keer per jaar naar Florida gaat en dan vistrips organiseert met eigen boot en hengelsport uitrusting.
Michel heeft een eigen etage, zodat slapen, douchen, koken allemaal fantastisch geregeld is. Dat hier de rijken wonen wordt wel duidelijk door de prachtige huizen en riante boten die je ziet, de woonwijken zijn afgeschermd en alleen toegankelijk voor mensen , die er iets te maken hebben.
Vanaf Miami volg je een weg door de Everglades en onze bestemming is het plaatsje Goodland op Marco Island in ’t puntje van Florida.  Langs de kant van de weg zien we de resten van een aligator liggen. De Everglades is water omringd met elandjes Mangroven en ook het nationale Flamingo park bevindt zich hier. Je ziet hier de overgang van zoet naar brak en zout water. Tegen de mangroven aan kun je goed vissen op snook met een licht spinhengeltje. Ook vissen vanuit een kajak kan hier goed.
 
Vanuit de haven kun je dus alle kanten uit. Hier zie je vele dolfijnen springen, ik denk, dat deze vis te intelligent is om een haak te pakken en dat is maar gelukkig ook.
De temperatuur is zo’n 35 graden en de zon brandt overdag genadeloos. Er is een strakke blauwe lucht; maar bijna elke avond regent het dat het giet; ’s morgens begin je weer met zon, prachtig. Mijn stramme spieren reageren hier direct op. Kon het bij ons ook maar zo zijn.
 
De eerste dag gaan we eerst eens aasvissen vangen; we willen op haai en tarpon jagen en hebben meervalletjes of lady fish nodig. Lady fish is familie van de tarpon en springt net zo spectaculair uit het water en je kunt ze makkelijk vangen aan een paternoster. Je haakt er 4 a 5 tegelijk, maar ze gaan ook makkelijk van de haak af.
Je ziet nergens surfers of zwemmers en dat laat zich al snel verklaren, door de vele soorten en aantallen haaien, die zich hier in het water ophouden.
De eerste dag vang ik een mooie nurse shark( verpleegstershaai) van zo’n 150 cm. Het was m’n eerste haai en wat denk je? Komt zijn of haar partner tijdens de dril erbij zwemmen. Dat vond ik zo apart; maar dat is ons verschillende keren overkomen; nog eens met haaien en ook toen ik er op dag 4 een tarpon aanhad kwam de partner een kijkje nemen of het wel goed ging met ega(a).
Die eerste dag vingen we ook nog ‘n  lemmonshark ( citroenhaai) en we hadden elk een stuk of 5 kleine hammerheads (hamerhaaien).
 
De tweede dag waren we ook net buiten de mangroven aan het vissen op zo’n 3 meter diepte en vingen we lemmonsharks, bullsharks en zelfs ‘n blacktipshark
Na elke vistrip werd de boot op de kant gehesen en helemaal schoongespoeld. Als je dat niet doet ben je binnen een paar jaar van je dure boot af. Er was een overkapte loods waar wel 150 boten in konden en ze werden 3 hoog getakeld met een grote heftruck .Elke dag herhaalde zich dit ritueel en deze loods werd ’s nachts ook afgesloten.
 
Op de derde dag wilden we op gruper gaan vissen en moesten eerst een uur varen om bij een wrak te komen. De dichterbij zijnde wrakken waren door orkaan Ike onder het zand gekomen en konden niet meer worden gelokaliseerd. Mijn eerste gruper contact duurde ongeveer anderhalve minuut………toen was hij los!!!
 Ik had van alles fout gedaan, zoals niet gecontroleerd,of de spoel echt dicht genoeg stond, want de gruper heeft maar een paar meter lijn nodig om zich weer te verschansen in het wrak. Een tweede fout is, even niet opletten; ik had last van de but, die op m’n buik drukte en haalde even de hengel eruit en op dat moment slaat de vis aan. Zo’n hengel probeer je met twee man terug te zetten, want alleen lukt je dat niet. De vis profiteert ervan en geeft nog eens zo’n ruk, dat we met twee man door de boot tuimelden en knap zegt de lijn. Dag grote vis.
Die fouten maak je niet meer, maar wel een aantal keren een andere fout: wij zijn gewend te slaan; dat doe je bij een aanbeet haast instinctief. Nee, beheers je, want het type haak wat we gebruiken is de circle hook met een naar binnen gebogen eindpunt. De vis hapt en als je dan slaat schiet de haak uit de opengesperde muil. De circle hook draait als het ware naar opzij en de vis moet zichzelf haken en  de visser moet zorgen, dat dan de slip goed staat: niet open en niet helemaal dicht.
 
Marcel en Michel hebben ieder een cuda (baracuda) gevangen met spinhengels van 30 gram; lekker licht spul voor echte topsport!! Je kunt het vergelijken met het vangen van snoek, maar dan met een veel pittiger dril.
Ivo ving tenslotte de eerste gruper, een gargruper, hetgeen een wat kleinere grupersoort is. Deze gargruper werd wel erg klein, want tijdens de dril vlak voor het binnenhalen werd de vis gegrepen door een baracuda en alleen z’n kop kwam binnen!!!!!
Om het te compenseren ving Ivo die dag een heel grote nurseshark, die flink strijd onder water voerde, maar krijg je hem naar de oppervlakte, dan is de strijd snel beslist.
 
De volgende dag wilde Ivo graag terug naar deze plek, maar het was een eind varenk en het waaide te hard . Dus toen besloten we naar een stuk te gaan vlakbij het strand. Het leek Ivo wel gaaf om een haai op het strand te landen en enkele mooie plaatjes te schieten.
Na het vangen van wat aasvissen(meervalletjes) kreeg Ivo er inderdaad een lemmonhaai aan van zo’n 2,5 meter en dat gaf toch een dril van ook wel 2 uur!!!!!!
Helaas waren visser, maar vooral de vis inmiddels uitgeput en het was niet meer verantwoord om deze lemmon op het strand te landen, maar de gigant kreeg zijn verdiende vrijheid terug en hopelijk staat er het een en ander op film.
 
Zoals gezegd, we hebben vele, vele haaien gevangen. Marcel vooral, maar ook Ivo, Michel en ik. Op de vierde dag sloeg ik een tarpon aan!!! Ik wist direct, dat het een tarpon was, want na de aanslag komt een tarpon direct boven water, maakt buiteligen als een ware acrobaat en danst op z’n staart over het wateroppervlak.
De dril is een bijzondere strijd; werkelijk alles doet de vis eraan om los te komen. Als je hem dan bij de boot hebt, moet je zien te voorkomen, dat hij de buitenboordmotor gebruikt om zich los te breken. Toen de strijd uiteindelijk gestreden was kon ik hem in de kieuwen pakken, foto laten nemen en terugzetten.
 
De voorlaatste dag kregen we aan het einde van de visdag aan drie hengels tegelijk beet. Michel had een tarpon van ongeveer 60 kilo en geschat op 165 cm lang. Ivo had ook een tarpon aan de haak, maar die schoot los en ik drilde een haai. Dat ging allemaal goed, maar al die actie tegelijk is toch wel spectaculair!!
De laatste dag hebben we wederom bullsharks en lemmonsharks gevangen en Ivo had een prachtige tarpon en was dit het besluit van onze korte vakantie. We hebben het ontzettend naar ons zin gehad, een goede gids en waren weer heel succesvol, maar we hebben er net aan mogen ruiken en deze manier van vissen spreekt ons toch wel erg aan, dus toen Michel zei, dat er nog een plekje vrij was volgend jaar…………………………..
 
 
 

 Visreis Ebro 29-9 tot 10-10 2007.

 
Na een zomer van hard werken ben ik echt toe aan een ontspannende vakantie;
We hadden al bijtijds een najaarsvakantie afgesproken bij “Catfish Camp Caspe”.
De bestemming is een stuwmeer aan de rivier de Ebro nabij Caspe, Spanje.
 
Ik ben er al enkele keren eerder geweest en weet, dat je hier volop karpers kunt vangen en ook snoekbaars en black bass, maar mijn doel is een meerval ruim over de 2 meter om m’n record van vorig jaar(2.05) te verbeteren.
 
Na een lange, , maar erg vermoeiende rit van 18 uur komen we, gelukkig weer heelhuids aan, op zaterdagmiddag ; deze dag gebruiken we om de nodige voorbereidingen te treffen en gaan lekker uit eten, bij ’t ons reeds vertrouwde restaurant van Juan.
 
Deze keer bevind ik me in gezelschap van vismaat Marcel, zijn zoon en vismaat Danny en Nicky van Rixel. Jawel Nicky die jarenlang in de winkel heeft gewerkt en sinds kort bij SPRO op de loonlijst staat. Voor Nicky was deze bestemming nieuw.
 
Nicky en Danny waren volop karpers aan het vangen, en ik had de eerste dag alleen ’n losschieter, maar Marcel en ik vingen de tweede dag ieder een meerval. Daarna was het 4 dagen stil; op de karpers van Nicky en Danny na.
Het was heel mooi weer; en de zon brandde op je hoofd, hetgeen slaapverwekkend was. Om verveling tegen te gaan werden heel wat flauwekulletjes uitgehaald, zoals het losdraaien van de stoelleuning-knoppen terwijl een van ons in slaap was gesukkeld. Op een gegeven moment rinkelde ik met m’n topbellen;  Danny en Nicky vlogen uit hun stoel op en vielen pardoes over elkaar heen. Gelachen hebben we !!!
 
Ik kan niet anders zeggen, dan dat we een heel leuk gezelschap hadden en de sfeer opperbest was; dat had ik nodig. Maar toch zou het fijn zijn om allemaal een meerval te vangen, enfin we hadden nog een paar dagen..vrijdag had Marcel 3 Meervallen en ik een; nou de jongens nog. Bij Nicky stonden er op een gegeven moment 3 hengels tegelijk krom, zoveel karpers. Na genoeg karpers gingen ook Nicky en Danny op meerval jacht.
 
Uiteindelijk hebben we in totaal 15 meervallen gevangen. En wat bijzonder leuk was is dat we de laatste visdag allemaal een meerval hebben gevangen.
Ik ben met de 4 meervallen, die ik gevangen heb niet over de 2 meter gegaan , maar bleef steken bij 1.96. Ik was er blij mee; het vele zitten en het drillen en binnenhalen van de laatste meerval vergde al weer te veel van m’n rug.
 
Danny was feitelijk de enige, die een 2+ meter had (2.03) en dus de grootste van deze trip. Gefeliciteerd! Nicky was bijzonder in zijn nopjes met de 4 meervallen die hij nog ving, naast de vele karpers, die hij al had. Ook Marcel was content met  4 meervallen. 
 
De rit terug naar huis is erg lang en je bent zo gaar. Maar we hebben zo’n leuke vakantie gehad, dat ik er in elk geval weer een poosje tegen kan. En ik kan niet wachten op de evaluatie met foto’s en filmpje.. en vooral de verhalen, zoals de door ieder van ons weer op eigen wijze worden verteld.
 
 

 

 
Maart 2007
 
Ik ben terug van een geweldige trip naar Ecuador.
 
Dicht bij de grens met Peru en Colombia ligt een immens groot natuurreservaat, het Cuyabeno National Park and Wildlife Reserve. We wisten niet goed of er voldoende water zou staan om ons plan om over de Cuyabeno River te roeien uitvoerbaar zou zijn. Zo is bijvoorbeeld een trip met toeristen, die de 28 e wilden vertrekken niet doorgegaan, omdat er over 150 km geen drup regen was gevallen en de waterstand te laag was geworden, terwijl iets verderop, in de Aquarico River, waar wij waren net 3 dagen regen er voor gezorgd had , dat er hier goed te varen was.
Ook wij hebben problemen gehad de Quyabeno River te bevaren en moesten vaak de kano uit om deze over een versperring van takken  te duwen en diverse keren moesten er hele boomstammen weggezaagd worden met ’n kettingzaag.
 
Enfin, zondag 4 februari kwamen Jeroen en ik aan in Quito om vervolgens door te vliegen naar Lago Agrio, alwaar de bus met onze helpers klaarstond; de bootdriver Jezu, de tolk Diego en de kok Raoul. Een native guide heb je nodig om überhaupt in dat gebied te mogen vissen.’n Native vangt arapaima’s met netten of speer; maar bij onze manier van vissen was veel bekijks.
 
De arapaima is een oervis, net als de steur en aligator gar en ongeveer de grootste zoetwatervis die bestaat; de plaatselijke bevolking noemt de arapaima peache (hoe je het schrijft weet ik niet). Het visgebied kent een upper-part, middle-part en lower-part. Onze bedoeling was naar het lower-part te gaan, maar werd ons verteld, dat daar een slechte waterstand was en er veel stropers actief waren, die met netten de arapaima’s wegvangen. Wij besloten dus ons plan aan te passen.
 
In de eerste acht dagen vingen we peacock bass, dogfish, triada’s en twee soorten piranha’s:de witte en roodkeel varianten. Jeroen ving zelfs een zoetwaterrog.
De arapaima houdt zich op in het bruingekleurde, maar toch heldere water van de lagunas, en naarmate er minder hoog water is, trekken de vissen naar de diepere rivieren toe, dus in de Quyabeno River met zijn black water. In de Amarico River is troebel water en daar zie je de arapaima niet. Toch zit de vis niet in alle lagunas, maar daar hadden we Lorenzo, de peache-specialist voor. Terug in het upper-part, waar maar zo’n 1,5 meter water stond lagen de arapaima’s tegen de rivier aan. Mijn bevinding is, dat als ze springen, de vis in een klein territorium blijft van ongeveer 5 vierkante meter. Dat betekent het aas recht voor z’n snufferd gooien, en hoewel dit wat tegenstrijdig lijkt bij deze schuwe vis werkte het wel. Van ’n geluid uit de boot werd de vis dermate gealarmeerd, dat deze niet meer aasde, maar z’n natuurlijke en verse prooi binnen bereik was wel o.k.
 
De eerste avond, terug in het upper-part, zagen we vis springen, maar viel er niets te vangen. De volgende ochtend, terwijl het nog donker was, werden de aasvissen voor ons gevangen (verdoofd door ‘n tik met ’n machete, terwijl ze langs de kant lagen te rusten) Bij de zonsopkomst begonnen de arapaima’s te springen, maar iets later op de ochtend om ongeveer half tien is het over en uit.
Jeroen zat met Diego in de kano en Lorenzo met mij; ingooien en in drie kwartier drie verspelen………….ja hoor. Lorenzo had de eerste aasvis gezet, waarbij hij de haak helemaal verstopt had in de vis met als resultaat binnen twee minuten een losschieter; de tweede haak heb ik zelf gezet en na 5 minuten een losschieter. Bij de derde aanbeet verloor ik een zware vis (geschat op minstens 70 kilo) door lijnbreuk. De kevlar onderlijn was geknapt.
Toen ben ik de onderlijn gaan vervangen door een staaldraadje, en vooral het vastsmelten was voor Lorenzo en Diego iets heel nieuws. Ingooien en binnen een kwartier was het weer raak en deze keer had ik een prachtig exemplaar van 60 kilo gevangen!!!!!!!!!!!!yes yes, hier was ik voor gekomen.
 
 
…………………Theo met geluksketting en z’n arapaima……………………
Vismaat Jeroen had met Diego vergeefs het water afgezocht , maar had wel mijn eerste mislukte pogingen en de lijnbreuk gezien en dus ook zijn onderlijn aangepast.
Nadat ik de vis kon pakken liet ik deze even uitrusten van z’n strijd, alvorens de haak te verwijderen; daarna zette Jeroen ‘m snel op de foto en liet ik ‘m weer gaan. Het is geen vis waar je te lang mee mag zeulen, dus we schatten de gewichten en lengte.
 
Vervolgens ging Jeroen met Lorenzo in de kano en ik met Diego. Jeroen wist eenzelfde exemplaar te vangen; ook zo’n 60 kilo arapaima. Missie geslaagd dus!!!!!
 
 
…………….Jeroen met een prachtige arapaima
Inmiddels was de activiteit over en gingen we terug naar het kamp waar Raoul ons weer verwende met eten en koffie; die man wist van bijna niets toch iets eetbaars te maken. Pannenkoeken als ontbijt; gebakken yuka wortel als gebakken aardappel of chips; zelfs kregen we een bord vol popcorn; we kwamen niets te kort. De kok,
Raoul is een goedgehumeurde baas van ongeveer 64 jaar oud en behalve dat hij ons van maaltijden voorzag, zat hij veel bij de indianenstammen waar wij langs kwamen. Hij wist bananen, wortels en dergelijke te bemachtigen. Wij zijn op zo’n acht verschillende plekjes geweest, alwaar er onderdak was in het quest house.
 
 Je ziet zo veel en maakt zo veel mee wat zo’n reis bijzonder maakt; de mensen zijn bijzonder vriendelijk en behulpzaam en puur.
Ze zijn veel meer een met de natuur als wij zijn; natuurlijk zijn er in mijn ogen ook minder goede dingen: ik heb al genoemd de stropers, die vanuit Peru o.a. met netten hele stukken water verstoren en de vis daar wegkapen. Ook vertelden de gidsen me, dat er grote oeroude bomen, waar een klein soort aapjes in huisden soms moesten wijken,voor landbouw; dit betekende, dat deze kleine aapjes het mogelijk niet redden naar de volgende zelfde soort bomen. Op elke kilometer zag ik enkele van die hele grote bomen in het oerwoud en als je zo’n stuk verandert heeft dat zo z’n gevolgen. Op een dag had iemand enkele jonge amazones uit het nest gehaald; om tam te maken, dus niet voor de handel! Je maakt zoveel mee en ziet zoveel hetgeen ik als een voorrecht beschouw om mee te mogen maken. Ik heb veel respect voor deze mensen.
 
Zelfs toen ons verboden werd nog verder te vissen, maar daar over straks nog wat.
Tijdens de rustpauze gingen Jesu en Diego weer aasvissen bemachtigen en voeren we om half 5 terug naar de plek. Jeroen kreeg een losschieter en  Lorenzo kanode recht over Jeroen zijn dobber in zijn ijver voor mij ook vis op te sporen. Ik gooide dus in de buurt van Jeroen in en het was raak. Weer een 60 er, die Lorenzo probeerde op de foto te zetten; eerst het toestel op z’n zij en toen ondersteboven, maakt het lukte toch enigszins.
Later op de avond wilde Lorenzo weer over Jeroen zijn visplek heen varen, maar toen kon ik het verhinderen door de peddel in de bodem te zetten; ik laste een verplichte rookpauze in( ik mis dan echt het feit dat ik geen spaans ken) en liet Lorenzo nog een tweede sigaretje roken om zo de vangkans van Jeroen niet weer te verpesten, maar helaas liet de vis zich niet meer zien. De volgende dag was Lorenzo wegens familieomstandigheden weg en kwam Luciano in zijn plaats.
 
 Jeroen en ik besloten echter zonder gids verder te vissen en samen in de kano om beurten te vissen. Wij waren echt muisstil in onze bewegingen en dat kon je van de gids niet altijd zeggen. Jeroen verspeelde nog een 60 er, maar ving daarna de grootste van onze trip, een 70 kilo vis!!!!! Ook ik heb nog een 60 er gevangen en een paar losschieters gehad, waarbij waarschijnlijk een reus van geschat 90/100 kilo.
Maar na drie dagen was het gebeurd; we mochten niet meer vissen. Er was een dode vis gevonden met haak; de vis was in verre staat van ontbinding en half opgevreten door waarschijnlijk een kaaiman en was beslist niet van ons; maar we hadden te respecteren, dat op die plaats de lokale bevolking liever geen vissers zag.
Misschien waren ze verontwaardigd, dat de vis gebruikt werd om te vangen; dus voor een andere reden dan voorzien als voedsel .
 
Daarna was het arapaima vissen eigenlijk over; we wilden geen ruzie. We snapten hun beweegreden wel, en wij willen het vissen op deze mooie vis eigenlijk niet aanmoedigen, omdat de vis toch snel gestresst is. Wij hebben ons uiterst voorzichtig gedragen, maar dat is geen overlevingsgarantie voor de vis?!?! Voor mij persoonlijk zeg ik, geweldig dat ik deze vis heb mogen vangen, maar 1x is genoeg……..
 
Trouwens, ook al hadden we verder mogen vissen, de vangkansen gingen snel achteruit; steeds lagere waterstanden maakten dat de vis de rivier optrok; en daar lagen zoveel takken, wat verspelen betekent.
Tenslotte hebben we ’s avonds in het water bij Magic River lodge nog in het territorium gezeten van een grommende kaaiman van wel 4 meter lang. Een keer vloog mijn dobber weg en was er een dolfijn ermee vandoor, maar die liet hem al snel weer los.
Jeroen heeft nog een prachtige meerval gevangen in het middle-part op de Aquarico River,dat je bereikte na 12 uur varen vol hindernissen. Het was een yellowtail (?)meerval van ongeveer 35 kilo met een lengte van ongeveer 1.40 mtr; een gedrongen vis met een staart als van een haai; een aparte mooie en sterke vis.
 
Jeroen en ik hebben een mooie vakantie gehad, met goed resultaten; hoewel het soms afzien was met een temperatuur van 35-40 graden. We vonden beide 4 weken zo saampjes op elkaars lip best lang, vooral omdat we de laatste 2 weken niet meer op arapaima’s konden vissen, maar het was beslist de moeite waard!!!!!!!!!!!!!
Ik heb nog iets illegaals gedaan( levende have ingevoerd),want in mijn koffer bleek bij terugkomst een kakkerlak te zitten.
 Verder hebben we de trip zonder veel ontberingen doorstaan, al moet ik zeggen, dat ik nog veel last heb van de jeuk, die sandfly’s me bezorgd hebben.
 
Nu kan ik nog lekker nagenieten van alle indrukken en stiekem dromen van een volgende bestemming.
Hartelijke visgroet   Theo    maart 2007
N.B Ik zou een filmpje opnemen, maar de accu’s waren gelijk leeg, dus dat mislukte; misschien is er later nog een filmpje uit te halen over de omgeving; dankzij Jeroen en zijn camera hebben we toch mooie plaatjes kunnen maken.

Deze website gebruikt cookies om het bezoek te meten, we slaan geen persoonlijke gegevens op.